Κάτι κουρασμένα παλικάρια

Ποδήλατο, φύση, τέχνη κι επιχειρηματικότητα

2010-10-30T09:16:00.002+03:00

Όντως είναι περίπου ένας αιώνας από την τελευταία μου ανάρτηση.

Όλο αυτό το διάστημα μάλλον έχω πνιγεί στις υποχρεώσεις επαγγελματικές και οικογενειακές. Για τις οικογενειακές που έχουν να κάνουν με τη "διάπλαση των παίδων" θα πρέπει να αναρτήσω φωτογραφικό υλικό κάποια μέρα για να παίρνουν κι άλλοι μπαμπάδες καμιά ιδέα.

Βιάζομαι όμως γιατί η διορία είναι μέχρι τις 5 Νοεμβρίου. Η διορία να βοηθήσετε αυτούς τους καλούς ανθρώπους να γυρίσουν το ντοκυμαντέρ τους. Λίγα δολάρια αρκούν.

Pedaldriven a Bike - umentary

Έχουμε τα εξής θέματα λοιπόν:

Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Κατά πόσο επιτρέπεται η ανθρώπινη δραστηριότητα στην άγρια φύση;
Ακόμα κι αν αυτή η δραστηριότητα είναι απλά το ... ποδήλατο; Οποιαδήποτε ομοιότητα με τη χώρα του "οργώνω με τα SUV να φάω τα κοψίδια" είναι απλά στη φαντασία μας.
Το ερώτημα στο video έχει πολύ ενδιαφέρον: "Who owns the forests? The government that takes care of them or the people who love them". Ρε τους χαζοαμερικάνους. Εμείς τα έχουμε απαντήσει αυτά προ πολλού. Οι εργολάβοι βέβαια.
Κι αν θέλω να γυρίσω ένα ντοκυμαντέρ με αυτό το θέμα πως θα χρηματοδοτηθώ; Κοιτάξτε λίγο τα projects του kickstarter και θα πάθετε πλάκα. Νέοι άνθρωποι που θέλουν να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους, η απλά να κάνουν ένα μικρό βήμα προς αυτό. Βέβαια εδώ συζητάμε 800 χρόνια για την επιχειρηματικότητα, και ακόμα άκρη δεν έχουμε βγάλει.

Άντε πάω να ρίξω 'κανα τρέξιμο στο βουνό μπας και γλιτώσω την κατάθλιψη.

Pedal-Driven: Join the Ride from Howell at the Moon Productions on Vimeo.

ΥΓ.

Για όσους έχουν iPhone και τους αρέσει η φωτογραφία άλλο ένα ωραίο project. Τα παιδιά ψάχνανε 10 χιλιάρικα για να κάνουν τα καλούπια, και πήραν πάνω από 100 και βέβαια θα ξεκινήσουν την επιχείρηση τους. Τσ τσ, δεν περίμεναν το Φαστ τρακ; Μα τι άνθρωποι είναι αυτοί;

Αμα ήταν έτσι τα παλικάρια

2010-05-09T22:33:00.001+03:00

Κοιτώντας το Google Analytics σήμερα είδα αυτό:

Το έβαλα λοιπόν στο Google να δω που με βγάζει, και προς έκληξη μου με βγάζει πρώτο link πάνω κι απ' τον Βέγγο!

Δεν ξέρω αν διακρίνετε την λεπτή ειρωνεία του να βγαίνω πρώτο αποτέλεσμα στην συγκεκριμένη φράση!

Λέτε στους εξελιγμένους αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης της Google να έχει προγραμματιστεί και το χιούμορ;

Αϊγιωργίτικο μονοπάτι

2010-05-08T11:30:00.002+03:00

Πάλι μπλέχτηκα με τις δουλειές και δεν έγραψα στο blog.

Χρωστάω τις εντυπώσεις μου από το Αϊγιωργίτικο μονοπάτι. Ο αγώνας έγινε στις 25 Απριλίου στον Άγιο Γεώργιο Γρεβενών.

Πρώτα απ΄όλα να αναφερθώ στον αγώνα προσανατολισμού που έγινε την προηγούμενη ημέρα.

Από καιρό ήθελα να πάω σε έναν αγώνα προσανατολισμού, και η συγκεκριμένη εκδήλωση ταίριαξε γάντι. Για όσους δεν ξέρουν, ο αγώνας έχει ως εξής. Σου δίνουν χάρτη και πυξίδα και πρέπει να περάσεις από συγκεκριμένα σημεία και να τρυπήσεις την καρτέλα σου. Νικάει όποιος κάνει τη διαδρομή στον μικρότερο χρόνο. Έψησα και την κορούλα μου να τον τρέξουμε μαζί για να μπαίνει κι αυτή στο νόημα σιγά σιγά. Η απόσταση ήταν περίπου 2 χλμ, αλλά η λάσπη έκανε ακόμα και το περπάτημα λίγο δύσκολο, οπότε είχαμε και λίγη γκρίνια. Κατά τ' άλλα μου φάνηκε αρκετά εύκολο, δεν χρειαζόταν πυξίδα (τουλάχιστον στον μικρό) καθώς τα σημεία ήταν κοντά στους χωματόδρομους που ήταν πάνω στον χάρτη.

Αν θα ήθελε κανείς να τον τρέξει γρήγορα, θα πρέπει να έχει ενδιαφέρον η απόφαση που πρέπει να πάρεις για το πώς να κινηθείς. Αν θα κόψεις δηλαδή ευθεία ή αν θα πας από τη πιο βατή διαδρομή κι ας βάλεις λίγο παραπάνω απόσταση.

Γενικά πολύ θετική η πρώτη μου εντύπωση. Το φθινόπωρο θα επαναληφθεί. Και σαν προπόνηση θα είναι ωραία γιατί είναι μικρές προσπάθειες μεγάλης έντασης από σημείο σε σημείο αλλά πρέπει να δουλεύει και το μυαλό!

Για περισσότερες πληροφορίες orienteering.org.gr

Την Κυριακή ήταν ο μεγάλος αγώνας. 28 χλμ, 1200 υψομετρική. Εδώ να σημειώσω ότι και αυτός ο αγώνας δεν είναι σε βουνό αλλά σε λοφώδη έκταση. Κάτι σαν τη Σφενδάμη δηλαδή αλλά στο πιο άγριο και πιο δύσκολο. Για κάποιον που έχει τρέξει την Σφενδάμη να φανταστεί ότι οι λόφοι είναι ας πούμε δυο φορές ψηλότεροι. Οπότε και οι ανηφόρες είναι πιο δύσκολες και οι κατηφόρες κλπ.

Ο αγώνας ξεκίνησε στις 11:00 που είναι πολύ αργά νομίζω για τέτοιον αγώνα. Ο καιρός ήταν πολύ καλός, οπότε σε όλη τη διαδρομή μετάνιωνα που δεν πήρα αντηλιακό μαζί μου. Αν και είχε βρέξει πολύ τη Παρασκευή το βράδυ προς Σάββατο, δεν είχε πολλή λάσπη. Απ' την άλλη δεν ήταν και ξερό το χώμα οπότε τα βήματα ήταν λίγο βαριά. Το τοπίο ήταν πολύ ωραίο με συνεχείς εναλλαγές, και το βασικότερο στοιχείο του αγώνα είναι ότι είναι σχεδόν όλος σε μονοπάτι. Πολύ λίγα κομμάτια είναι σε χωματόδρομο βατό από αυτοκίνητο. Το μονοπάτι πάει διαρκώς πάνω κάτω, και ούτε που θυμάμαι πόσα ρέματα και νερά περάσαμε.

Η διοργάνωση παραπάνω από άψογη. Τροφοδοσίες κάθε περίπου 5 χλμ με ισοτονικά αλμυρά κλπ, και σήμανση για τυφλούς (δε χανόσουν με τίποτα),

Ξεκίνησα τον αγώνα συντηρητικά καθώς είναι η μεγαλύτερη απόσταση που έχω τρέξει, και καλά έκανα, γιατί στο τέλος ζορίστηκα λίγο. Λίγο τα χιλιόμετρα, λίγο η ζέστη λίγο η λάσπη με έπιασε μια κούραση. Αλλά πάνω στη ώρα έφτασα στον τερματισμό σε 4:03.

Ωραίος αγώνας, μπορεί να μην είναι "βουνό" αλλά το πολύ μονοπάτι σε ανταμείβει.

Άλλοι ανεβαίνουν κι άλλοι κατεβαίνουν

Ό δασωμένος λόφος στο βάθος είναι στον Άγιο Γέωργιο

απ' το 12 χλμ περίπου

Self-portrait :)

Πολύ όμορφα τοπία

...και καλιτεχνικές ανησυχίες

Προσανατολισμός - Orienteering

2010-04-24T19:27:00.000+03:00

Άγιος Γεώργιος Γρεβενών

Χορτιάτης ξανά!

2010-04-17T20:13:00.001+03:00

Ωραία να τρέχεις μόνος αλλά ακόμα καλύτερα να τρέχεις με παρέα.

Και μπορεί το Σέιχ Σου να είναι δίπλα μας αλλά κι ο Χορτιάτης δεν είναι μακρία.

Χορτιάτης με παρέα λοιπόν. Με τη παρέα του Adventure Zone συγκεκριμένα.

Το ραντεβού ήταν στις 6:30 π.μ. Πολύ βολική ώρα. Δεν σε πιάνει η ζέστη και οι ώρες απουσίας από την οικογενειακή ζωή είναι οι ελάχιστες δυνατές. Γιατί μπορεί να μην είμαστε στην παρανομία (όσον αφορά το "χόμπυ μας") αλλά δεν μπορείς να εξαφανίζεσαι για 4ωρα και 5ωρα κάθε τρεις και λίγο. Έτσι την κοπανάς όταν οι υπόλοιποι κοιμούνται. Αυτές οι ώρες απουσίας δεν μετράνε.

Συναντηθήκαμε λοιπόν στη Θέρμη, έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις για μας τους καινούργιους και ξεκινήσαμε την άνοδο. Ανεβήκαμε από την αντιπυρική που σε κάποια σημεία ήταν ομολογουμένως "ενδιαφέρουσα" από άποψη κλίσης.

Η πόλη από τον Κισσό

Βγήκαμε στον Κισσό συνεχίσαμε προς την περιφερειακή του Χορτιάτη από ενα μονοπάτι όλο πέτρα που βγαίνει σ' ένα όμορφο λιβάδι και συνεχίζει για λίγο μες στα πεύκα.

Μονοπάτια

Η ανάβαση έγινε με χαλαρό ρυθμό ώστε να μπορούν να ακολουθήσουν όλοι. Τελικά όλοι οι βουνίσιοι είτε στο τρέξιμο είτε στο ποδήλατο είναι σωστοί σ' αυτό. Περιμένουν τους πιό αργούς. Αντίθετα με τους κουρσάδες που αν σου φύγει το group ας πρόσεχες...

Ανασύνταξη

Σε αυτό το σημείο (2 ώρες) χωρίσαμε και όσοι θέλανε γύρισαν, ενώ εγώ ο Στέλιος κι ο Βασίλης συνεχίσαμε. Εγώ κι ο Στέλιος για το τετράωρο, ο Βασίλης μάλλον έχει σταματήσει να μετράει ώρες. Τριγυρίσαμε άλλη μία ώρα στον Χορτιάτη. Κάθε εποχή ο Χορτιάτης έχει την ομορφιά του. Σήμερα ήταν γεμάτος νερά, τα δένδρα αρχίζουν να ανθίζουν, στα μονοπάτια ανθίζουν και οι πρίμουλες, ενώ το μόνο που ακούς είναι τα αηδόνια. Είναι ένα με δύο μήνες πίσω από το Σέιχ Σου στην ανθοφορία λόγω υψομέτρου, και η πίσω του μεριά έχει εντελώς διαφορετική χλωρίδα λόγω υγρασίας. Κυρίως καστανιές. Όπως και να χει ήταν πολύ όμορφα.

Χορτιάτης

Κάναμε άλλη μια ωρίτσα να κατέβουμε κι έτσι συμπληρώσαμε το 4ωρο. Η πλάκα είναι ότι πρώτη φορά έτρεξα τόση πολλή ώρα και τόσα χιλιόμετρα. Αλλά με την παρέα και τη ψιλοκουβεντούλα οι ώρες και τα χιλιόμετρα βγαίνουν πολύ πιο εύκολα.

View Χορτιάτης in a larger map

Καινούργια Παπούτσια - Mizuno Wave Harrier 2

2010-04-15T21:52:00.006+03:00

Χθες ήρθαν στο ταχυδρομείο και τα καινούργια μου παπούτσια! Ένα ζευγάρι Harrier 2 της Mizuno.

Θα πει κανείς, κάτσε ρε φίλε, εσύ όλο barefoot μας λες και αγόρασες παπούτσια;

Εξηγούμε λοιπόν. Όπως έχω πει τα περισσότερα τρεξίματα μου πλέον τα έκανα με τα Vibram Five Fingers. Όμως σε αγώνα δεν τολμάω να πάω ακόμα με τα Vibram. Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι να μη σπάσω κανένα δάχτυλο σκοντάφτοντας σε καμιά πέτρα η ρίζα. Γιατί όπως και να το κάνεις λίγο η κούραση λίγο τα πολλά χιλιόμετρα λίγο η πίεση να πας γρήγορα, δεν θέλει και πολύ.

Mizuno Wave Harrier 2

Τα πρώτα μου παπούτσια για τρέξιμο ήταν ένα ζευγάρι Asics Trabuco. Συμπαθητικά. Με αυτά έτρεξα και τους δύο τελευταίους αγώνες. Μετά τα Asics έτυχε να πάω ένα ταξίδι στην Αμερική και είπα να εκμεταλλευθώ την ισοτιμία και την γενικότερη φθήνια εκεί, και να πάρω ένα ζευγάρι "καλά" παπούτσια. Πήρα λοιπόν τα Salomon XT -Wings. Αυτά με ταλαιπώρησαν ένα χρόνο. Οι περισσότεροι δρομείς βουνού πίνουν νερό στ' όνομά τους αλλά εγώ χειρότερο παπούτσι δεν έχω βάλει. Με πόνεσαν όπου μπορούσα να φανταστώ, ενώ έβγαζα φουσκάλες κάθε φορά κι αλλού. Όλοι λένε όμως τόσο καλά λόγια κι επέμεινα, αλλά είς μάτην. Τελικά μετά από το Σχίνιαθλο είπα δεν πάει άλλο, και πήγα για καινούργια. Δοκίμασα πολλά, μεταξύ των οποίων και τα Harrier τα οποία μου άρεσαν πολύ αλλά φοβήθηκα καθώς έχουν "λίγη σόλα" και πήρα κάτι με πολύ cushioning και support (ότι λέει το common sense των παπουτσιών και των πονεμένων ποδιών) τα Brooks Adrenaline.
Αλλά παράλληλα πήρα και τα Vibram γιατί κάτι μου έλεγε ότι η λύση δεν είναι στο πολύ Cushioning αλλά στο καθόλου. Έτσι το φθινόπωρο και τον Χειμώνα έκανα τους πειραματισμούς μου με τα δύο εκ διαμέτρου αντίθετα παπούτσια κι έτσι φτάσαμε εδώ. Τα Adrenaline δεν είναι άσχημα παπούτσια αλλά αφου συνήθισα τα Vibam οτιδήποτε έχει πολύ σόλα μου φαίνεται πολύ ασταθές, αποκομμένο, βαρύ. Αυτό που με ενοχλεί κυρίως είναι η αστάθεια που νιώθω όταν το παπούτσι έχει χοντρή σόλα.

Brooks Adrenaline ASR

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να πάρω ένα καινούργιο ζευγάρι όσο πιο minimal γίνεται. Κι επειδή τα Harrier τα είχα δοκιμάσει και μου άρεσαν τα παράγγειλα. Χθες λοιπόν τα παρέλαβα και μετά τη δουλειά τα πήγα για μια βόλτα. Έτρεξα 12 χιλιόμετρα μόνο μονοπάτια στο Σέιχ Σου.

Τα Harrier είναι πολύ ελαφριά και με λίγη σόλα. Καταλαβαίνεις που πατάς. Είναι το πρώτο παπούτσι που φοράω που νιώθω τόσο καλά το έδαφος. Έχουν κάτι από τη αίσθηση των Vibram. Την έλλειψη cushioning την καταλαβαίνεις κυρίως στην κατηφόρα. Πολύ καλή πρόσφυση, συγκρίνω κυρίως με τα Salomon γιατί όλα τ΄άλλα που έχω βάλει δεν τα κατάφερναν καλά. Δεν με ενόχλησαν πουθενά και δεν με προβλημάτισαν καθόλου. Άν δεν έτρεχα με τα Vibram ίσως να μου φαινόντουσαν πολύ λεπτά, αλλά εμένα ίσα ίσα μου αρέσει αυτό. Κυρίως όμως έχω μια αίσθηση ασφάλειας ότι το πόδι μου πατάει σταθερά και δεν παλαντζάρει πάνω σε μια χοντρή σόλα.

Τα ευχαριστήθηκα πολύ και αν συνεχίσουν έτσι θα είμαι πολύ χαρούμενος που βρήκα ένα ζευγάρι παπούτσια να συμπληρώνουν τα Vibram και τις πατούσες μου.

Η πρώτη εντύπωση λοιπόν άκρως θετική. Θα επανέλθω στο μέλλον όταν θα έχω ολοκληρωμένη άποψη.

Μένει να βρω να δοκιμάσω και τα New Balance ΜΤ 100...

Σφενδάμη

2010-04-15T00:38:00.002+03:00

Καιρό έχω να γράψω, κι έχουν μαζευτεί πολλά.

Ας αρχίσω από τη Σφενδάμη και το "Mountain Festival" που έγινε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Για όσους δεν γνωρίζουν, είναι δύο αγώνες, τρέξιμο το Σάββατο και MTB την Κυριακή. Σε κάθε αγώνισμα συμμετείχαν περίπου 250 αθλητές, αριθμός εντυπωσιακός. Η οργάνωση άψογη, και αξίζει κανείς να πάει για το "πανηγύρι" που στήνεται για τους αγώνες. Έχω την αίσθηση ότι συμμετέχει όλο το χωριό.

Στα αγωνιστικά τώρα. Στον αγώνα MTB είχα συμμετάσχει πρίν 3 χρόνια, στην πρώτη διοργάνωση και δεν μου άρεσε καθόλου. Και αυτό γιατί μπορεί να λέγεται "Mountain Festival" αλλά βουνό δεν υπάρχει! Είναι λοφώδης η περιοχή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανηφόρες. Το αντίθετο, και με μεγάλες κλίσεις μάλιστα. Και αυτό δεν μου αρέσει, το συνεχόμενο πάνω - κάτω. Μου είχαν τύχει και κάτι στραβές με την αλυσίδα ( συνεχόμενα chain suck λόγω λάσπης, και να μην έχει κανείς λάδι!) συν μια χαμένη βίδα από το ένα σχαράκι, και είχα βγάλει όλες τις τελευταίες ανηφόρες με το ποδήλατο στα χέρια. Χάλια!

Έλα όμως που γλυκάθηκα από τον Κένταυρο, και ήθελα αγώνα. Και άμα είναι τόσο κοντά, αμαρτία είναι. Αντί για προπόνηση στο Σέιχ Σου, αγώνας στη Σφενδάμη. Εικοσιτρία χιλιόμετρα ανέβα κατέβα.

Για να πω λοιπόν την αλήθεια, μου άρεσε, μου άρεσε πολύ. Και αυτό που μου άρεσε ήταν τα μονοπάτια. Οι χωματόδρομοι βαρετοί. Αλλά αυτά τα μονοπάτια! Το ωραίο με τα μονοπάτια της Σφενδάμης είναι ότι είναι μαλακά στο πάτημα, με συνεχόμενες αλλαγές κατεύθυνσης (φιδογυριστά), και αλλαγές κλίσης. Χωρίς μεγάλες κλίσεις όμως. Το αποτέλεσμα; Αν βρεις τον ρυθμό του μονοπατιού, πραγματικά χορεύεις μαζί του. Μόνο με μουσική και χορό μπορώ να το συγκρίνω. Το μονοπάτι βάζει τη χορογραφία, σε κλείνει μέσα στη πυκνή βλάστηση, και αν το ακούσεις, χορεύεις ένα ξέφρενο βαλς, έως ότου βγεις απ΄την άλλη μεριά στον βαρετό χωματόδρομο και έως τον επόμενο χορό.

Έτσι ενθουσιάστηκα κι έκανα τον αγώνα σε 2:46, καθόλου άσχημα για την κατάσταση μου.

Δυστυχώς μου έπεσε το κινητό και δεν μπόρεσα να βγάλω φωτογραφίες (ευτυχώς κάποιος συναθλητής το επέστρεψε και το ξαναβρήκα). Αλλά θα δανειστώ κάποιες από τον Μανώλη για να σας δείξω. Φυσικά η φύση ήταν όνειρο, τα πάντα καταπράσινα και οι κουτσουπιές γέμιζαν μωβ λεκέδες τις πλαγιές.

Ήρθε η Άνοιξη

2010-03-28T00:23:00.001+02:00

για τα καλά...

Σήμερα έτρεξα περίπου 20 χλμ στο βουνό. Η αλήθεια είναι πως μετά τον αγώνα τα πόδια μου ήταν λίγο βαριά. Έτσι αυτή την εβδομάδα αποφάσισα να τα ξεκουράσω. Την Πέμπτη που ήταν 25η Μαρτίου βγήκα για λίγο ΜΤΒ. Είχα ν' ανέβω στο ΜΤΒ από τον Χ-Poro. Ακόμα τα νούμερα είχα πάνω. Όπως και να 'χει το cross training κάνει καλό. Ξεκουράζεσαι και σωματικά και ψυχολογικά.

Σήμερα λοιπόν είχα όρεξη κι έκανα 20 χιλιόμετρα. Χαλαρά βέβαια. Δεν θα το' λεγα προπόνηση, περισσότερο βόλτα. Αυτή την εποχή καθώς λόγω χρόνου και επαγγελματικών και άλλων υποχρεώσεων δεν μπορώ να κάνω προπόνηση, έχω και κάτι κιλάκια (7.. ) παραπάνω, αντιμετωπίζω όλο το θέμα πολύ χαλαρά. Μπορώ να πώ όμως ότι μου αρέσει. Δεν έχω το άγχος του χρόνου. Αν ανέβηκα το ανέβασμα 4 λεπτά γρηγορότερα από την προηγούμενη φορά, αν έκανα τα intervals που πρέπει και τα λοιπά. Το καρδιοσυχνόμετρο το έχω κόψει προ πολλού...

Και έτσι φτάνω στον τίτλο της ανάρτησης. Από τη στιγμή που δεν νοιάζομαι για επιδόσεις κτλ μπορώ και απολαμβάνω περισσότερο τη φύση, που αυτή την εποχή είναι καταπληκτική. Το δάσος έχει γεμίσει ανεμώνες και αγριολούλουδα. Ολόκληρες πλαγιές μωβίζουν από τα δενδρολίβανα και τα στουρέκια. Ξύπνησαν και οι χελώνες πεινασμένες... Βρήκα μία στο μονοπάτι να τρώει ένα ορνιθόγαλο. Σταμάτησα να τη βγάλω φωτογραφία. Περίμενα να ξεθαρέψει να βγάλει το κεφάλι της. Πάνω που βγήκε χτύπησε το τηλέφωνο... Φτού! Πάλι από την αρχή. Δεν πειράζει, πέντε λεπτά πάνω πέντε κάτω δε βαριέσαι...

Γέμισε το βουνό Ανεμώνες...

Και μια πεινασμένη χελώνα

Αύριο προπόνηση έκπληξη...

Born to Run - Το βιβλίο

2010-03-21T22:43:00.001+02:00

Όπως ίσως θα θυμάται ο προσεκτικός αναγνώστης, το φθινόπωρο είχα πάρει κάποια βιβλία για το τρέξιμο. Και ειδικά το ορεινό τρέξιμο. Δεν τα διάβασα όλα καθώς ο χρόνος είναι δυστυχώς περιορισμένος, αλλά ένα που διάβασα είναι το Born to Run του Christopher McDougall.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι είναι ένα εκπληκτικό βιβλίο που μπορεί να σε πωρώσει άσχημα με το ορεινό τρέξιμο. Ειλικρινά το διαβάζεις και θέλεις να βγεις και ν' αρχίσεις να τρέχεις στα βουνά μέχρι τελικής πτώσεως.

Το βασικό θέμα του βιβλίου είναι η ιστορία ενός αγώνα πενήντα μιλίων που διοργανώνει ένας μυστηριώδης Αμερικάνος με το όνομα Cavallo Blanco (Λευκό άλογο) ο οποίος έχει αποτραβηχτεί από τα εγκόσμια σε μια άγρια περιοχή του Μεξικού.

Παράλληλα με αυτήν την ιστορία αναπτύσσονται και δύο άλλα θέματα. Το πρώτο είναι η θεωρία για τον ρόλο του τρεξίματος στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, για την οποία έχω μιλήσει σε παλιότερη ανάρτηση. Το δεύτερο είναι η ιστορία εξέλιξης των παπουτσιών τρεξίματος από τo 1970 και μετά, τα προβλήματα που αυτά δημιούργησαν, και το barefoot running ως απάντηση σε όλα αυτά.

Ξαναγυρνώντας στη βασική ιστορία, να πω ότι διαβάζοντας τη, ο αναγνώστης μένει με την εντύπωση ότι είναι φανταστική, καθώς οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις στις οποίες μπλέκουν είναι περίπου απίστευτες. Ο συγγραφέας δε, τα διηγείται όλα με χαρακτηριστικό χιούμορ και ζωντάνια, και οι σελίδες καταναλώνονται με μεγάλη ευκολία. Επίσης ενδιαφέρον έχουν πολλά και διάφορα trivia για τους ήρωες και τους αγώνες ορεινού τρεξίματος στην Αμερική (κυρίως τον LeadVille 100).

Ο Cavallo Blanko λοιπόν έχει αποτραβηχτεί σε μια περιοχή του Μεξικού στην οποία ζουν οι Ινδιάνοι Tarahumara οι οποίοι δεν έχουν και μεγάλη σχέση με τον δυτικό πολιτισμό και οι οποίοι είναι ικανότατοι στο τρέξιμο. Ο ίδιος στο τρέξιμο βρίσκει τη λύτρωση από τα πάθη του. Η σχεδόν μυθική ικανότητα των Tarahumara στις μεγάλες αποστάσεις, "προκαλεί" τον Cavallo Blanko να οργανώσει έναν αγώνα και να καλέσει τους καλύτερους Αμερικάνους δρομείς (όσους τελικά μπορούσε να έρθει σε επαφή και αποδέχτηκαν την πρό(σ)κληση) για να γίνει η "τελική" κόντρα!

Μαζεύονται λοιπόν οι ήρωες της ιστορίας μας, μεταξύ των οποίων ο Scott Jurek, ο Barefoot Ted, η Jenn Shelton και o Billy Barnett και άλλοι, μαζί και ο συγγραφέας, και ξεκινάνε να φτάσουν στο Μεξικό σε μια δύσβατη περιοχή που ζουν μόνο ινδιάνοι (και καλλιεργητές ναρκωτικών που δεν διστάζουν να σκοτώσουν όποιον εμφανιστεί εκεί που δεν πρέπει), προσκεκλημένοι ενός ανθρώπου που είναι γνωστός μόνο με το ψευδώνυμο του, είναι υπαρκτός όσο περίπου ένα φάντασμα, για να συμμετάσχουν σε έναν αγώνα με ινδιάνους οι οποίοι είναι γνωστοί για την μη εμφάνιση τους οπουδήποτε υπάρχουν άλλοι εκτός της φυλής τους!

Δεν θα πω περισσότερα. Πάρτε το βιβλίο και απολαύστε το, ή μάλλον καλύτερα βγείτε στα βουνά και τρέξτε.

Και μερικά links για τους ήρωες της ιστορίας οι οποίοι είναι αληθινοί και θα λέγαμε ζουν και βασιλεύουν. Να σημειώσω ότι η ιστορία είναι πολύ πρόσφατη, έγινε το 2006.

Barefoot Running #3

2010-03-17T00:46:00.000+02:00

Επιτέλους barefoot! Όχι minimal, barefoot!

Βγήκα λοιπόν να τρέξω λίγο στο βουνό, για αποκατάσταση από τον αγώνα, σήμερα το απόγευμα. Φυσικά είχα πάρει μαζί μου τα VFF. Τις τελευταίες δέκα μέρες έτρεχα με παπούτσια και ομολογουμένως, δεν έβλεπα την ώρα να τα βγάλω.

Ξεκίνησα λοιπόν, είχε λίγο ψύχρα στο αεράκι αλλά ο ήλιος ακόμα ζέσταινε. Τα πόδια μου ήταν λίγο σφιχτά ακόμα από τον αγώνα, δεν βαριέσαι σκέφτηκα, ας τρέξω ένα μισάωρο μόνο. Μετά από πεντακόσια μέτρα καθώς άρχισα να ζεσταίνομαι λές κι ο Caballo Blanco και όλοι οι σαμάνοι των Rarámuri να κυρίευσαν τις πατούσες μου.

Χωρίς δεύτερη σκέψη έβγαλα τα VFF και άρχισα να τρέχω εντελώς ξυπόλυτος. Άλλη αίσθηση. Τι έλεγα παλιότερα; Ότι με τα vibram νιώθεις τις ανωμαλίες του εδάφους και αποκτάς τη χαμένη αίσθηση της αφής; Που να δείτε ξυπόλυτος. Γιατί πλέον δεν νιώθεις μόνο τη πίεση. Αλλά και τη θερμοκρασία. Όπου το έβλεπε ο ήλιος το χώμα ήταν πιο ζεστό, στα σκιερά κρύο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Μετά από λίγο άρχισα να παρατηρώ και άλλες λεπτές διαφορές. Εδώ λίγο πιο νωπό, εκεί λίγο πιο σκληρό.

Κάποια στιγμή σταμάτησα για να βγάλω μια φωτογραφία. Καθώς περπάτησα λίγο παρατήρησα ότι στο περπάτημα πραγματικά πονούσαν τα πετραδάκια, ενώ στο τρέξιμο καθόλου. Ακριβώς το αντίθετο απ' ότι ενστικτωδώς θα περίμενε κανείς. Μου φαίνεται ότι τελικά όντως αναγκάζεσαι να γίνεις πολύ ελαφροπάτητος καθώς τρέχεις για να μην πονέσεις και μειώνεις όσο το δυνατόν περισσότερο το χρόνο και η δύναμη με την οποία έρχεσαι σε επαφή με το έδαφος.

Συνάντησα κι έναν ποδηλάτη και πιάσαμε ψιλοκουβεντούλα για το θέμα και έτσι χωρίς να το καταλάβω έκανα πέντε χιλιόμετρα στην ανηφόρα της Περαιβού. Είπα να μην το παρακάνω και στην κατηφόρα έβαλα πάλι τα five fingers. Πραγματικά πετούσα, ή έτσι ένιωθα τουλάχιστον.

Το σημερινό ήταν το πιο ευχάριστο τρέξιμο που έχω κάνει. Πάμε γι άλλα.

Κένταυρος Ημιμαραθώνιος

2010-03-14T23:52:00.005+02:00

Πάει κι αυτό. 25 χλμ. 1200 μ. θετική υψομετρική, 3 ώρες και 20 λεπτά.

Δε ζορίστηκα να τον βγάλω, αργά αλλά σταθερά βγήκε εύκολα. Το πιό σημαντικό ότι δεν ένιωσα σε καμιά φάση κανένα πόνο ή ενόχληση. Οι στόχοι μου ήταν, πρώτον να μη τραυματιστώ, και δεύτερον αν είναι δυνατόν να τερματίσω σε 3:30'. Τους πέτυχα και τους δύο.

Μονοπάτια και γεφύρια. Απομεινάρια μιας άλλης εποχής.

Η διαδρομή ήταν ένα μείγμα χωματόδρομων και μονοπατιών. Περάσαμε από τοξωτά γεφύρια, παλιούς νερόμυλους και από ρέματα με δροσερά νερά. Δυστυχώς το σκουπιδαριό ήταν παρών στα πιο ωραία μέρη. Επίσης αρκετά κομμάτια ήταν στρωμένα με τσιμέντο όχι και ότι καλύτερο για τα πόδια. Ξεκινώντας από Αγριά ανεβήκαμε στη Δράκεια και από εκεί με ένα αρκετά απότομο ανέβασμα από μονοπάτι στη κορφή κάποιου υψώματος, απ' όπου και πήραμε την κατηφόρα. Είχε μπόλικη ανηφόρα αλλά το καλό ήταν ότι ήταν ένα ανέβασμα κι ένα κατέβασμα. Οπότε αν έφτανες στα μισά ήξερες ότι είχε πλέον μόνο κατηφόρα. Πολύ καλό για τη ψυχολογία.

Τελευταίος ανεφοδιασμός στο τέλος της ανηφόρας. Τα βάσανα τέλειωσαν.

Η Αγριά κι ο Παγασητικός από ψηλά

Για να είμαι ειλικρινής μου φάνηκε πιο εύκολο από το ποδήλατο. Και αυτό γιατί στις μεγάλες ανηφόρες απλά περπατάς. Δεν έχει να κουβαλάς και το ποδήλατο, πράγμα που είναι εξαιρετικά κουραστικό (οι κακεντρεχείς θα πουν βέβαια πως αν είσαι αρκετά δυνατός δεν ξεκαβαλάς αλλά δεν πτοούμε). Στις κατηφόρες πάλι αν έχουν μεγάλη κλίση ψιλοκουτρουβαλάς. Εκεί που κουραζόμουν πολύ ήταν στα κομμάτια με σχετικά μικρή κλίση. Μάλλον πρέπει να βάλω στη προπόνηση μου και κομμάτια πιο φλατ.

Ένα ζευγάρι που έτρεξε τον αγώνα μαζί. Ο πρώτος αγώνας της κοπελιάς, σε όλες της ανηφόρες την βοηθούσε ο σύντροφος της.

Θα συνεχίσω λοιπόν προπόνηση τρέξιμο έως τον επόμενο αγώνα.

View Κένταυρος ημιμαραθώνιος in a larger map

Ημιμαραθώνιος Κένταυρος, τελευταίες προπονήσεις

2010-03-08T00:20:00.006+02:00

Όπως προείπα λοιπόν, μετά από δύο μήνες σχεδόν απραξίας (Δεκέμβριο και Ιανουάριο) αποφάσισα να τρέξω τον πρώτο μου αγώνα ορεινού τρεξίματος. Ο αγώνας είναι την επόμενη Κυριακή. Έκανα τρεις εβδομάδες προπόνηση, και ομολογώ ότι το σχέδιο μου μου φάνηκε εξ΄αρχής λίγο παρακινδυνευμένο.

Το πονηρό μου σχέδιο λοιπόν, ήταν να φορτώσω μέσα σε τρεις εβδομάδες χιλιόμετρα ,ειδικά το τελευταίο σαββατοκύριακο, να ξεκουραστώ πλήρως την τέταρτη, και ο Θεός βοηθός. Αυτό κι έκανα. Την πρώτη εβδομάδα έτρεξα 25 χλμ, την δεύτερη 35, και αυτήν που τέλειωσε σήμερα 45. Ομολογώ πως πίεσα τον εαυτό μου λίγο παραπάνω. Αλλά βγήκαν. Ελπίζω να μη βγει και κανένας τραυματισμός. Τα περισσότερα χιλιόμετρα μάλιστα τα έκανα με τα Vibram Five Fingers, πράγμα το οποίο προσέθεσε μία ακόμα δυσκολία.

Αυτή τη βδομάδα λοιπόν ξεκίνησα με 7 χλμ την Τρίτη 10 την Πέμπτη και μου έμεναν άλλα 30 για το Σαββατοκύριακο. Η λογική που ακολουθώ συνήθως είναι πώς αν το τελευταίο ΣΚ πριν τον αγώνα όντας και λίγο κουρασμένος, μπορέσω να τρέξω μια απόσταση λίγο μεγαλύτερη από αυτή του αγώνα, και τις δύο μέρες μαζί, τότε θα τα καταφέρω. Αρχικά λοιπόν σκόπευα να τρέξω 10 το Σάββατο και 20 την Κυριακή. Ξεκινώντας όμως το Σάββατο άρχισα να νιώθω την κούραση από τις τρεις εβδομάδες στα πόδια μου. Φοβήθηκα ότι ίσως την επόμενη μέρα δεν θα είχα δυνάμεις. Έτσι άλλαξα στα γρήγορα σχέδιο και αποφάσισα να τρέξω τα 20 με ότι δυνάμεις είχα.

Έτρεξα μια πολύ ωραία διαδρομή. Από Περαιβού πρός Φιλίππιο από μονοπάτια, μετά όλα τα "πάνω μονοπάτια" έως την Εξοχή και πάλι πίσω από τον δασικό της περαιβού. Είχε πολύ ωραία μέρα αν εξαιρέσουμε τα έξι μποφόρ βοριά. Επειδή αποφάσισα να πάω στον αγώνα με παπούτσια και όχι τα vibram (δεν είμαι τόσο τρελός ακόμα) έτρεξα την προπόνηση με ένα ζευγάρι asics Trabuco. Πολύ συμπαθητικά παπούτσια.

View Σειχ Σου in a larger map

Σήμερα η αλήθεια είναι πως δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου. Έσφιξα τα δόντια όμως κι έτρεξα άλλα 10 χλμ στο βουνό. Νομίζω πλέον πως έχω βάσιμες ελπίδες να τερματίσω τον αγώνα. Καλή ξεκούραση όλη τη βδομάδα και βλέπουμε.

Μιλώντας για παπούτσια έχω αρχίσει να σκέφτομαι να αγοράσω ένα ζευγάρι που να συμπληρώνει τα VFF. Ένα που είχα δοκιμάσει και μου άρεσαν ήταν τα Mizuno Harrier 2. Φλατ παπούτσι για βουνό. Γενικά τώρα που συνήθισα τα VFF η πολλή σόλα δεν μου αρέσει καθόλου. Στην ίδια λογική φαίνεται να κινούνται και τα New Balance MT100. Αρκετά μίνιμαλ κι αυτά.

Πάντως είναι εντυπωσιακή η αλλαγή που φαίνεται να συντελείτε στις εταιρείες αθλητικών παπουτσιών λόγω του Barefoot running movement. Χαρακτηριστικές της αμηχανίας που νιώθουν ειναι οι δύο ακόλουθες "επιστολές" προς την κοινότητα από τη Brooks και τη New Balance.

Training Update, Προετοιμασία για τον Ημιμαραθώνιο Κένταυρο

2010-03-03T20:32:00.001+02:00

Πριν τρεις εβδομάδες πήρα την απόφαση να συμμετάσχω στον ημιμαραθώνιο Κένταυρο. Ένας αγώνας είναι ότι χρειάζεται κανείς για να μπει σε ένα πρόγραμμα. Το πρόβλημα είναι ότι από τα Χριστούγεννα είχα πέσει σε πλήρη απραξία. Εκτός αυτού για πολλούς και διάφορους λόγους δεν είχα καθόλου όρεξη να κάνω κάποιο δομημένο πρόγραμμα προπόνησης.
Έτσι πήρα την απόφαση να κάνω λίγο του κεφαλιού μου. Ελπίζω να μην το μετανιώσω στον αγώνα.
Μ' αυτά και μ' αυτά την πρώτη εβδομάδα έτρεξα περίπου 25 χλμ, την δεύτερη 35 και αυτή σκοπεύω να τρέξω λίγο πάνω από 40. Και ο Θεός βοηθός....

Στο ζουμί τώρα. Τα περισσότερα από αυτά τα χιλιόμετρα τα έτρεξα με τα Vibram FiveFingers. Δεν μπορώ να τονίσω αρκετά, πόσο διασκεδαστικό είναι το τρέξιμο με τα VFF. Όπως είχα πει το φθινόπωρο που τα είχα πρωτοδοκιμάσει το αίσθημα τις πρώτες φορές είναι μοναδικό καθώς νομίζεις πως τρέχεις ξυπόλυτος. Μετά ένιωθα τις πατούσες μου "αναμμένες". Τώρα μπορώ να πω πλέον πως τα πόδια μου έχουν συνηθίσει τόσο (αν και δεν έχω ουσιαστικά τόσα πολλά χιλιόμετρα) που νιώθω σαν να φοράω παπούτσια όταν είναι σχετικά επίπεδο το έδαφος (σε πατημένο δασικό πχ). Είμαι βέβαιος πως σε λίγο καιρό, στον δασικό τουλάχιστον, θα τα βγάλω κι αυτά και θα τρέχω εντελώς ξυπόλυτος. Χθες πραγματικά κρατήθηκα με το ζόρι να μην τα βγάλω. Ελπίζω να μην πάθω κανένα τραυματισμό, αλλά το τρέξιμο με παπούτσια δεν μου φαίνεται πλέον καθόλου ενδιαφέρον.

Προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που μου αρέσει στο Μινιμαλιστικό Τρέξιμο (Minimalist Running, ουσιαστικά Τρέξιμο με Μινιμαλιστική Υπόδυση!).

Μήπως είναι η ενεργοποίηση νευρικών απολήξεων που μετά από εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης και χρήσης, εμείς εγκιβωτίσαμε μέσα σε μαλακά παπούτσια και κόψαμε κάθε ερέθισμα προκαλώντας κάποια ανισορροπία; Κάτι σαν ρεφλεξολογία δηλαδή στο πιο φυσικό;
Μήπως είναι η επαφή με τη φύση; Από μόνο του το τρέξιμο στο βουνό είναι ελκυστικό λόγω της επαφής αυτής, όταν είσαι ξυπόλυτος η επαφή αυτή είναι ακόμα πιο έντονη καθώς συμμετέχει πολύ έντονα μια ακόμα αίσθηση, η αφή. (κάτι αντίστοιχο ας πούμε με την επαφή που έχεις με τα χέρια και το σώμα όταν πρέπει να σκαρφαλώσεις κάπου, εκείνη τη στιγμή πχ νιώθεις ότι έρχεσαι πιο κοντά στη φύση).
Μήπως είναι η ασυναίσθητη ανάμνηση ερεθισμάτων από την παιδική ηλικία; Κάτι απ' το "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο" δηλαδή. Όποιος έχει παιδί δεν μπορεί να μην έχει παρατηρήσει ότι τα μικρά παιδιά περπατάνε διαρκώς ξυπόλυτα (όσο και αν τα μάρμαρα είναι κρύα :) Μετά από πολύ εκπαίδευση τα μαθαίνουμε να φορούν παπούτσια. Μήπως έχουμε τελικά άδικο;

Όποιος κι αν είναι ο λόγος σίγουρα έχει ενδιαφέρον. Πάντως ο πρώτος και ο τρίτος που παραθέτω μου αρέσουν ως εξήγηση και ως συμπληρωματικοί, καθώς παρουσιάζουν μια όμορφη αναλογία: το μακρινό παρελθόν μας ως είδος και και το μακρινό παρελθόν μας ως άτομα...

Και ένα πολύ καλό blog που παρακολουθώ για το θέμα με πολλά reviews: Running and rambling

Και το μέγα ερώτημα είναι: Στον ημιμαραθώνιο με τι να τρέξω; Αν δεν ήταν ο πρώτος μου αγώνας, ή αν ήξερα πως είναι το τερέν, ή αν ήταν καμιά δεκαπενταριά χιλιόμετρα και όχι εικοσιπέντε θα έβαζα τα vff. Αλλά τώρα μου φαίνεται πολύ παρακινδυνευμένο...

Ξέρεις τι θα πεί Σουρδαμάρα;

2010-02-15T00:26:00.000+02:00

Σουρδαμάρα: η τρέλα των Σούρδων
Σούρδοι: οι Κοζανίτες

Σήμερα πήγα στην Κοζάνη για το καρναβάλι. Χιόνιζε όλη τη μέρα.
Έπαιξα για πρώτη φορά με το iPhone τραβώντας video. Να σημειωθεί πως είναι 3G το οποίο είναι ακατάλληλο για βίντεο κατά την Apple. Παρ' όλα αυτά με το Video Camera App το οποίο είναι εξαιρετικό κάτι γίνεται. Αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε είναι το iMovie. Πραγματικά πανεύκολο στη χρήση και με πολλές δυνατότητες. Αν το ήξερα θα τράβαγα κι άλλα πλάνα.

Χειμερία Νάρκη

2010-02-13T20:07:00.001+02:00

Πάει καιρός που έγραψα τη τελευταία μου δημοσίευση.

Κάτι οι γιορτές κάτι οι κουραμπιέδες κάτι το κρύο έπεσα σε φάση χειμερίας νάρκης. Έχω κανένα μήνα να τρέξω ή να κάνω ποδήλατο. Έχω βάλει και τα κιλάκια μου. Η μέρα όμως μεγαλώνει και σιγά σιγά κάτι μου λέει να βγω πάλι στο βουνό.

Σήμερα είχε πολύ όμορφη μέρα. Δεν κρατήθηκα. Βγήκα κι έτρεξα δέκα χιλιόμετρα στο Σέιχ Σου. Το μόνο που μου λείπει είναι ένας στόχος. Λοιπόν 14 Μαρτίου, Κένταυρος Ημιμαραθώνιος στο Πήλιο. Τέσσερις εβδομάδες προπόνηση. Ουσιαστικά τρεις προπόνηση την τέταρτη ξεκούραση και μετά ο αγώνας. Καλά θα είναι...

Παιδικές Απορίες

2010-01-09T01:07:00.002+02:00

Κάθε γονιός σκέφτεται τη μέρα που το παιδί του θα αρχίσει να του κάνει τις γνωστές ερωτήσεις γύρω από τα μυστήρια της ζωής που δύσκολα απαντιούνται.

Χθες ήρθε η σειρά μου.

Η κόρη μου άρχισε να μαθαίνει αφαίρεση. Έκανε τις ασκήσεις της, όταν ήρθε με την δυσκολότερη ερώτηση που μου έχει κάνει έως τώρα.

- Μπαμπά 6 - 10 πόσο κάνει;

Και τώρα τι λέμε; Εδώ σε θέλω.

- Αγάπη μου δεν αφαιρούμε ποτέ τον μεγαλύτερο αριθμό από τον μικρότερο.

-Γιατί;

-Γιατί δεν κάνει. Απαγορεύεται. (ένιωθα σαν Πυθαγόρειος που έπρεπε να προστατέψει κάποια βαθύτερη μαθηματική σοφία από τους αμύητους)

-Και γιατί απαγορεύεται; (Άρχισε να γίνεται επίμονη καθώς από το χαμόγελό μου άρχισε να υποψιάζεται ότι δεν της έλεγα την αλήθεια).

-Εεεε, θα μάθεις όταν μεγαλώσεις. (Άρχισα να χάνω το παιχνίδι, οι απαντήσεις μου έκαναν τα πράγματα χειρότερα).

-Όχι πες μου πόσο κάνει...

-Δεν κάνει να αφαιρείς το μεγαλύτερο από το μικρότερο γιατί θα βγουν οι ανάποδοι αριθμοί και θα σε μπερδέψουν. Είσαι μικρούλα ακόμα. (Εδώ πια ήμουν σε κινούμενη άμμο, κάθε μου κίνηση (απάντηση) με έχωνε πιο βαθιά).

-Λάμπρο μη του λες τέτοια του παιδιού θα το μπερδέψεις... φώναξε η σύζυγος από τη κουζίνα και έκανε τα πράγματα όσο χειρότερα μπορούσαν να γίνουν. Η μικρή ήταν πλέον πεπεισμένη ότι είχε χτυπήσει φλέβα χρυσού, κάποια σκοτεινή συνωμοσία μπαμπάδων και μαμάδων για να κρατήσουν τα μεγάλα μυστικά, κρυφά από τα παιδάκια όλου του κόσμου.

-Πες μου ποιοί είναι οι ανάποδοι αριθμοί.

-Εεεε, οι αριθμοί που είναι κρυμμένοι πίσω από το μηδέν... Εκείνη τη στιγμή αν εμφανιζότανε ο Αι Βασίλης από το τζάκι δεν θα της έκανε καμιά εντύπωση. Η ιδέα ότι πίσω από το μηδέν υπήρχαν και άλλοι αριθμοί, κρυμμένοι, την εξίταρε τρελά.

Την προηγούμενη ημέρα είχαμε συναρμολογήσει και το κάστρο της βασίλισσας του χιονιού. Για να είμαι ακριβής το συναρμολόγησε μόνη της με μόνη βοήθεια από μένα στο να της εξηγήσω πως χρησιμοποιούμε τα σχέδια. Κατά την συναρμολόγηση λοιπόν και με αφορμή την ύπαρξη πολλών συμμετρικών κομματιών βρήκα την ευκαιρία να της εξηγήσω την έννοια της συμμετρίας, η οποία μου φάνηκε χρήσιμη στην παρούσα φάση.

-Ξέρεις το μηδέν δεν είναι στην άκρη αλλά στη μέση των αριθμών. Από την άλλη μεριά υπάρχουν οι ίδιοι αριθμοί αλλά κάπως ανάποδα.

Μπήκε αμέσως στο νόημα και έγραψε σε ένα χαρτί τους αριθμούς από το 0 έως το 10 και από αριστερά τους ίδιους αλλά αυτή τη φορά γυρισμένους ανάποδα (στο ένα πχ η γραμμούλα επάνω να κοιτάει δεξιά). Σαν να ήταν το μηδέν καθρέφτης. Τουλάχιστον την συμμετρία την κατάλαβε ως έννοια.

-Μπράβο, απλά για να μη δυσκολευόμαστε στη γραφή τους γράφουμε κανονικά και βάζουμε ένα πλην μπροστά.

-Και τελικά 6-10 πόσο κάνει;

Κάναμε το παράδειγμα με ξυλάκια βρήκαμε το -4, και πραγματικά καταχάρηκε. Το έγραψε στο χαρτί της.

6 - 10 = -4. Το κοίταζε ευχαριστημένη. Ήταν το τρόπαιο της.

-Ναι αλλά μη το πεις στη δασκάλα και τα άλλα παιδάκια. Θα είναι μυστικό.

-Εντάξει μπαμπά...

14 Κύπελλο Χριστουγέννων 2009 ΟΦΘ

2009-12-29T23:24:00.001+02:00

Το τριήμερο που μας πέρασε έγινε στο Πόρτο Καρράς το 14 Κύπελλο Χριστουγέννων 2009 του ΟΦΘ. Η κόρη μου είναι πολύ μικρή για να συμμετάσχει αλλά θεώρησα πως ήταν καλή ιδέα να πάμε να δούμε μία μέρα. Δυστυχώς μια ίωση της προηγούμενης εβδομάδας μας έδωσε απαγορευτικό για να πάμε οικογενειακώς το Σαββατοκύριακο, κι έτσι πήγαμε οι δυό μας την Δευτέρα.

Η μέρα ήταν καταπληκτική, με δυνατό βοριά καθαρή ατμόσφαιρα και λιακάδα. Πολλά παιδιά από διάφορους ομίλους, η δικιά μου αμέσως βρήκε τις φίλες της, με άφησε, και πήγε να βοηθήσει στο αρμάτωμα των σκαφών.

Τελικά λόγω των συνθηκών δεν μπήκαν τα Optimist παρά μόνο τα Laser και τα 420. Η μικρή μπήκε με το φουσκωτό και τον προπονητή για να εξοικειώνεται. Με το κύμα και το φουσκωτό τα πιτσιρίκια ξετρελάθηκαν. Μετά συνέχισαν το παιχνίδι έξω.

Η μέρα πέρασε γρήγορα και μετά από μια μακαρονάδα γυρίσαμε ξεθεωμένοι στη Θεσσαλονίκη καθώς βράδιαζε.

Πολύ ωραία μέρα, πολύ ωραίο το κλίμα στους αγώνες, και πραγματικά έβλεπες τα πιτσιρίκια με τα σκαφάκια τους και τα χαιρόσουν. Παραθέτω φωτογραφίες.

Ιστιοπλοΐα και για μπαμπάδες

2009-12-14T00:52:00.006+02:00

Κάθε Σάββατο και Κυριακή λοιπόν προπόνηση ιστιοπλοΐας για την μικρή. Μια δυο δεν ήθελε πολύ να μου περάσει από το μυαλό η ιδέα. Δεν είναι δυνατόν να καλοπερνάνε τα πιτσιρίκια κι εγώ να κάθομαι και να πίνω καφέ. Κάτι πρέπει να γίνει.

Το είπα στον προπονητή της κόρης μου τον Βασίλη. Ε, ν' αρματώσουμε ένα σκάφος και για σένα μου είπε. Είναι κι ένας άλλος μπαμπάς που θέλει. Έτσι χθες ήμασταν πρωί πρωί στον όμιλο. Ο Βασίλης το παρατήρησε και κατάλαβε ότι ήταν ο μπαμπάς που ήθελε να μπει και ήταν ανυπόμονος και όχι η κόρη. Μου αρμάτωσε ένα Laser 4.7 μου έδειξε τα βασικά (ε, ξέρω κι εγώ πέντε πράγματα) και ξεκίνησα.

Το πρώτο πράγμα που έγινε ήταν να μου έρθει η μάτσα στο κούτελο. Αφού πήρα το κολλάει με το πόσο πρέπει να σκύβω και που να κάθομαι ξεκίνησα.

Ο άνεμος ήταν στεριανός και πολύ πονηρός. Άλλαζε πολύ συχνά ένταση. Αφού έκανα δυο οχταράκια γύρω από τις σημαδούρες μπροστά από τον όμιλο, ξανοίχτηκα λίγο. Μπροστά από το Ποσειδώνειο και πρός το Μέγαρο ο αέρας δυνάμωνε αρκετά, και το σκάφος ανέβαζε ταχύτητα (για τα δικά μου μέτρα). Πολύ ωραία αίσθηση. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι ένιωθα μια μικρή ανασφάλεια καθώς δεν μπορώ να πω ότι το Laser είναι και ότι πιο σταθερό. Περισσότερο με μεγάλο surf μοιάζει παρά με σκάφος. Πάντως πάνω μου δεν κουβαλούσα τίποτα ευπαθές στο νερό, παρά μόνο το κινητό σε αδιάβροχη θήκη, για παν ενδεχόμενο.

Κάποια στιγμή γύρισα προς τον όμιλο. Με χαιρέτησε κι η κόρη μου που είχε μπει κι αυτή. Καθώς πάω να στρίψω για να γυρίσω πάλι πίσω άρχισε το σκάφος να πάει να τουμπάρει. Στα καλά καθούμενα. Αμέσως πάω να σκαρφαλώσω προς την ανάποδη μεριά μπας και το σώσω. Ουφ τό 'σωσα. Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά. Τότε είδα ότι η σκότα είχε σκαλώσει στην πίσω γωνία του σκάφους και δεν άφηνε τη μάτσα να γυρίσει. Γι αυτό πήγε να τουμπάρει καθώς το χτύπησε ο αέρας το πανί και αυτό δεν ήταν ελεύθερο να γυρίσει. Συνέχισα τις βόλτες μου, κόντεψα να τουμπάρω άλλη μία φορά αλλά το έσωσα πάλι. Η καλή φυσική κατάσταση βοηθάει. Για να καταλάβετε τι κατάσταση αντιμετωπίζεις, βρήκα ένα βιντεάκι στο youtoube για να πάρετε μια ιδέα. Βέβαια αυτός το κάνει ηθελημένα και ελεγχόμενα. Αλλά είναι χαρακτηριστικό πόσο εύκολα γυρνάει.

Αφού έκανα κανένα σαραντάλεπτο γύρισα. Είπα στον Βασίλη ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει και σκαλώνει η σκότα. Α, μου λέει δεν είναι πρόβλημα, είναι χαρακτηριστικό του σκάφους. Εμ τα λένε αυτά Βασίλη μου!

Μετά από μένα ανέβηκε ο άλλος ο μπαμπάς ο Πέτρος. Του είπα να προσέχει γιατί είναι πονηρό. Μετά από πέντε λεπτά τούμπαρε. Πήγε ο Βασίλης να τον βοηθήσει με το φουσκωτό. Ξανανέβηκε και μετά από λίγο ξανατούμπαρε. Αλλά το γύρισε μόνος του. Άξιος. Ο αθεόφοβος ο Βασίλης έβγαζε φωτογραφίες για το μπλόγκ του. Μου φαίνεται επίτηδες μας έριξε μέσα για να γελάνε τα μικρά. Πάντως είχε πλάκα. Μου άρεσε. Ωραίο το βουνό, αλλά και η θάλασσα άλλο πράγμα.

Τώρα αυτό που μου καρφώθηκε στο μυαλό είναι πως κάτι πρέπει να κάνω με την θάλασσα. Ιστιοπλοΐα θα είναι, κανα καγιάκ θα είναι δεν ξέρω. Μπορεί και τα δύο. Αλλά το σημαντικό είναι ότι αυτό που κατάλαβα είναι ότι δεν χρειάζεται να πας έξω από την πόλη για έρθεις σε επαφή με την θάλασσα. Δεν ξέρω για πιο λόγο αλλά έχουμε αποξενωθεί από την θάλασσα παρ' όλο που η πόλη είναι πάνω στη θάλασσα κυριολεκτικά. Ίσως τελικά το να έχεις ένα σκαφάκι και να πηγαίνεις τη βόλτα σου μια φορά τη βδομάδα δεν είναι και κάτι δύσκολο. Ίσως να είναι όσο δύσκολο να πας και στο βουνό. Αλλά αυτό το κατακτήσαμε. Η ιδέα βέβαια ότι θα πέσεις στο νερό είναι "κάπως", αλλά φαντάζομαι πως όπως όλα, μια συνήθεια είναι. Άσε που αν φας τη κρυάδα κανα δυο φορές μετά ανοίγονται και άλλοι δρόμοι (χειμερινή κολύμβηση). Όπως λέει κι ο Γούντυ Άλλεν στην τελευταία του ταινία Whatever Works! Για τους νεοέλληνες όλα αυτά είναι τρελά πράγματα βέβαια, αλλά όχι για τα κουρασμένα παλικάρια.

Ιστιοπλοΐα για παιδιά (Ακαδημία Optimist)

2009-12-13T01:01:00.000+02:00

Πάντα μου άρεσε η ιστιοπλοΐα σαν ιδέα. Όταν δοκίμασα και σαν αίσθηση. Να αρμενίζεις με το αεράκι να σου φουσκώνει τα πανιά, να νιώθεις τη δύναμη του ανέμου, να ακούς τα τριξίματα καθώς το σκάφος ανεβάζει ταχύτητα είναι άλλη αίσθηση. Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία μέχρι τώρα να κάνω, εκτός από λίγες περιπτώσεις.

Η κόρη μου έφτασε πλέον σε ηλικία που μπορεί να ασχοληθεί και καθώς εξέφρασε την επιθυμία να το κάνει πήγαμε στον κοντινότερο όμιλο (5 λεπτά από το σπίτι μας με τα πόδια) και άρχισε μαθήματα. Βέβαια το καλοκαίρι είχα πάρει ένα Aquaglide και έτσι είχε εξοικειωθεί λίγο. Έτσι Σάββατο και Κυριακή έχουμε προπόνηση. Τι να πω. Μόνο ότι όταν βλέπω τα πιτσιρίκια να αρμενίζουν μου έρχεται να ουρλιάξω από χαρά.

Βιβλία για το τρέξιμο

2009-12-07T23:19:00.000+02:00

Κατά τη διάρκεια της απουσίας μου στο εξωτερικό ήρθε και η ειδοποίηση από το ταχυδρομείο για τη τελευταία παραγγελία μου από το Amazon. Η ένδειξη "τσουβάλι" πάνω στην ειδοποίηση ήταν εγγύηση ότι ήταν του Amazon. Είναι λίγο αστείο που η πνευματική τροφή διακινείτε μέσα σε τσουβάλια.

Τα βιβλία είναι τα εξής:

Born to Run

Strides

Run less Run Faster

Running and philosophy

Feet in the clouds

Off-road running

Brain Training for runners

Τις μεγαλύτερες ελπίδες τρέφω για τα Born to Run και Running and philosophy. Ο παρατηρητικός αναγνώστης του μπλογκ θα δει στις φωτογραφίες ότι δύο βιβλία ήρθαν διπλά λόγω λάθους (ή καλύτερα βιασύνης) στην παραγγελία. Επειδή το κόστος είναι μικρό και δεν αξίζει τον κόπο να τα επιστρέψω, θα τα χαρίσω στους δύο πρώτους που θα αφήσουν σχόλιο. Ο πρώτος παίρνει όποιο θέλει ο δεύτερος αυτό που θα μείνει. Μια προσφορά προς τους τακτικούς αναγνώστες :-) Άντε να βρω τώρα χρόνο για να τα διαβάσω...

Και ένα update για ένα από τα βιβλία της προηγούμενης φουρνιάς.

Πάρα πολύ καλή εντύπωση (εξαιρετική θα έλεγα) μου έχει κάνει το Tripower. Λόγω των υποχρεώσεων δεν το έβαλα ακόμα σε πλήρη εφαρμογή, αλλά μετά από την ανάγνωση του και κάποιες δοκιμές είμαι πεπεισμένος ότι είναι γρήγορος κι εύκολος τρόπος για ενδυνάμωση του κορμού. Πολύ ωραίες ασκήσεις (όχι οι κλασικές που ξέρει κανείς), η χρονιά χωρισμένη σε περιόδους με διαφορετικές ανά περίοδο, και πρόγραμμα καθημερινό αλλά σύντομο. Από ένα τέταρτο Δευτέρα - Τετάρτη και Παρασκευή και μισάωρο Τρίτη και Πέμπτη. Όλες οι ασκήσεις γίνονται εύκολα στο σπίτι.

Gothenburg

2009-12-06T10:31:00.000+02:00

Το τρέξιμο αρχικά το ξεκίνησα για να έχω ένα τρόπο να αθλούμαι όταν βρίσκομαι σε επαγγελματικό ταξίδι. Και αυτό γιατί μια εβδομάδα στο εξωτερικό με τρία πλήρη γεύματα (και ειδικά το δείπνο) συν την απουσία κάποιας άσκησης ισοδυναμεί με +2 κιλά. Και αν η ζυγαριά δείχνει δύο η αίσθηση είναι συνήθως +5 καθώς συνοδεύεται και από κούραση.

Έτσι άρχισα να τρέχω. Δεν τρέχω πολύ, ούτε για προπόνηση. Απλά για να ξεπιαστώ, και να πάρει λίγο το σώμα μου μπρος. Αυτό που προέκυψε ως πρόσθετο καλό είναι ότι τρέχοντας βλέπεις μια περιοχή πολύ καλύτερα.

Αυτή την εβδομάδα ήμουν στο Gothenburg της Σουηδίας. Είναι η τρίτη φορά που πάω, και αυτή τη φορά δεν έκανα το λάθος να μην πάρω παπούτσια για τρέξιμο. Είναι μια πολύ όμορφη πόλη στο μέγεθος της Θεσσαλονίκης. Έμεινα στη περιοχή Ericsberg. Είναι η περιοχή που έως το 1979 υπήρχαν τα ναυπηγία της πόλης, μετά έκλεισαν και τώρα είναι περιοχή κατοικιών, και μάλιστα ακριβών (μη φανταστείτε τίποτα τρελές τιμές δηλαδή, επίπεδα Θεσσαλονίκης). Στο ξενοδοχείο που έμεινα (είναι και συνεδριακό κέντρο) μέχρι πριν 30 χρόνια κατασκεύαζαν τους κινητήρες των πλοίων. Ακόμα και σήμερα μπορεί κανείς να δεί μέσα στο ξενοδοχείο τη 30τονη γερανογέφυρα. Αυτό που κάνει τρομερή εντύπωση είναι ότι παντού υπέρχει το design σε μια απλή και απέριττη μορφή. Η φιλοσοφία του democratic design που βλέπει κανείς στο ΙΚΕΑ φαίνεται να υπάρχει σε όλη τη χώρα.

Την Τρίτη βγήκα για λίγο τρέξιμο στην παραλία μπροστά από το ξενοδοχείο και προς τα ανατολικά. Η θερμοκρασία ήταν μείον 2 καθώς είχε ξαστεριά και φεγγάρι. Έτρεξα στην προκυμαία περίπου 4 χιλιόμετρα έως το Chalmers University και λίγο ακόμα παρακάτω και μετά γύρισα. Τι να πω; Ότι είναι πανέμορφα κι ας είχε τόσο κρύο; Ότι η αρχιτεκτονική είναι παρούσα παντού; Ότι οι άνθρωποι ότι τους στέρησε η φύση σε ομορφιά το φτιάξαν μόνοι τους. Ότι δεν μπορείς να χαρείς αυτά που βλέπεις, γιατί σε πιάνει κατάθλιψη σκεπτόμενος τις αναλογίες; Εδώ ή θα έχουμε κάποιο απέραντο σκουπιδαριό και χαβούζα αν η περιοχή δεν είναι ανεπτυγμένη, ή αν έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη δεν θα μπορείς να περπατήσεις από τις καφετέριες τα φαγάδικα και τις μηχανοκίνητες ορδές των νεοελλήνων. Ανάθεμα την κρίση μου.

Ένα άλλο ενδιαφέρον στη Σουηδία είναι ότι δεν έχουν κουρτίνες. Το ίδιο έχω δει και στην Ολλανδία. Τρέχοντας λοιπόν στην προκυμαία δίπλα από σπίτια βλέπεις σκηνές από τη ζωή των ανθρώπων που κάνουν το τρέξιμο να μοιάζει με ταινία. Ένα ζευγάρι που βλέπει τηλεόραση, δυο παιδιά που παίζουν με τον μπαμπά τους, κάποιος ανοίγει ένα κρασί, κάποιος άλλος μαγειρεύει. Τι άνθρωποι είναι αυτοί που δεν φοβούνται να εκτεθούν; Μάλλον καλύτεροι από μας. Κι αν μου πεί κανείς ότι αυτοκτονούν και έχουν αλκοολισμό κλπ κλπ, θα πώ ας είχαμε εδώ 10 ώρες συνολικά ηλιοφάνεια το μήνα και θα βλέπαμε πόσοι θ' άντεχαν.

Την Πέμπτη δεν είχα πολύ χρόνο κι έτρεξα ένα 45λεπτο στον διάδρομο του ξενοδοχείο. Στη μισή ώρα είχα βαρεθεί. Και δεν βγάζω τα παπούτσια λέω. Ακόμα και στον διάδρομο το ξυπόλυτο τρέξιμο έχει ενδιαφέρον.

Την Παρασκευή το πρωί είπα να κάνω καμιά ανηφόρα οπότε έτρεξα στα δυτικά και διέσχισα την κρεμαστή γέφυρα. Η μεγάλη γερανογέφυρα του ναυπηγείου έχει διατηρηθεί και είναι το landmark της περιοχής ενώ μια μικρότερη ράμπα καθέλκυσης είναι παρκάκι. Ας μην πω άλλα. Κάθε φορά που έρχομαι από το εξωτερικό με πιάνει κατάθλιψη με την κατάντια μας.

View Gothenburg in a larger map

Barefoot running ή ξυπόλυτο τρέξιμο #2

2009-11-26T22:20:00.000+02:00

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες ανατράπηκε πλήρως το πρόγραμμά μου καθώς μια μίνι ανακαίνιση στο σπίτι μου με αφορμή την εγκατάσταση αερίου, κυριολεκτικά με έπνιξε στις δουλειές. Όλα αυτά σε συνδυασμό με ένα επικείμενο ταξίδι στο εξωτερικό και τις αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να αθληθώ. Παρόλα αυτά βρήκα λίγο χρόνο να ψάξω λίγο παραπάνω το θέμα του τρεξίματος.

Ψάχνοντας λοιπόν για το Barefoot running (αναρωτιέμαι αν είναι δόκιμος όρος το ξυπόλυτο τρέξιμο στα ελληνικά) έπεσα πάνω στο βιβλίο Born To Run του Christopher McDougall. Παράγγειλα το βιβλίο από το Amazon και μόλις το διαβάσω θα γράψω τις εντυπώσεις μου. Μέχρι τότε όμως μπορείτε να δείτε αυτό το βίντεο το οποίο είναι από παρουσίαση του βιβλίου από τον συγγραφέα στην Google.

Το βιβλίο πραγματεύεται τα της φυλής Tarahumara η οποία κατοικεί στο ΒόρειοΔυτικό Μεξικό και τα μέλη της οποίας έχουν καταπληκτική δεινότητα στους δρόμους αντοχής, η μάλλον υπεραποστάσεις (100 μίλια και βάλε). Και φυσικά όλα αυτά μόνο με σανδάλια σε κατσάβραχα.

Η βασική ιδέα που προβάλλεται πίσω από αυτήν την ικανότητα, η οποία σύμφωνα με τον συγγραφέα είναι χαρακτηριστική του είδους μας και όχι μόνο της συγκεκριμένης φυλής, είναι ότι η ικανότητα των ανθρώπων να τρέχουν πολύ μεγάλες αποστάσεις, προέκυψε στην διάρκεια της εξέλιξης και ίσως να ήταν το εξελικτικό πλεονέκτημα που μας έκανε αυτό που είμαστε.

Συγκεκριμένα η ανάπτυξη των χαρακτηριστικών του σώματος μας, μεγάλος εγκέφαλος, μεγάλο σώμα, μικρά δόντια κλπ φαίνεται να οφείλεται εκτός των άλλων και σε μια δίαιτα πλούσια σε πρωτεΐνες. Αυτή μπορεί να προέρχεται από το κυνήγι. Πως όμως κυνηγούσαν οι πρώτοι άνθρωποι αν δεν έιχαν όπλα; Από την εποχή του Αυστραλοπιθήκου έως την εμφάνιση των πρώτων πρωτόγονων όπλων (λαξευμένες πέτρες) πέρασαν κοντά 1.800.000 χρόνια. Φαίνεται λοιπόν πως ο άνθρωπος έχει ταλέντο στις μεγάλες έως πολύ μεγάλες αποστάσεις. και μπορεί να κυνηγάει ένα ζώο πολύ πιο γρήγορο από αυτόν μέχρι να το εξουθενώσει. Και μάλιστα είναι πολύ λίγα τα υπόλοιπα ζώα που μπορούν να κάνουν το ίδιο πράγμα. Κυρίως άλογα σκύλοι λύκοι κλπ. Είναι εντυπωσιακό αλλά ένας άνθρωπος μπορεί κυριολεκτικά να σκάσει ένα ελάφι αν το κυνηγάει μετά από μερικές ώρες. Ο λόγος φαίνεται να είναι μια ανεπτυγμένη αερόβια ικανότητα συν πολύ καλή ρύθμιση θερμοκρασίας μέσω του μηχανισμού εφίδρωσης. Παραθέτω μερικούς ενδιαφέροντες συνδέσμους:

http://en.wikipedia.org/wiki/Persistence_hunting , The Running Man, Revisited

Και ένα τμήμα από ντοκυμαντέρ όπου φαίνεται αυτός ακριβώς ο τρόπος κυνηγιού

Τελικά τα αθλήματα αντοχής είναι στενά συνδεδεμένα με το πεπρωμένο μας. Δεν φταίω εγώ που έχω τρελαθεί με αυτά. Είναι στο DNA μας.

Barefoot running?

2009-11-11T23:43:00.001+02:00

ή περίπου barefoot.

Και εξηγούμαι. Αγόρασα ένα ζευγάρι Vibram FiveFingers γιατί μου κίνησαν πολύ την περιέργεια. Τα δοκίμασα μόνο μία φορά για ένα χιλιόμετρο πολύ χαλάρα και μου άρεσαν αρκετά. Κυρίως όμως λόγω του επικείμενου X-poros δεν τα ξαναφόρεσα φοβούμενος πιθανό τραυματισμό.

Έως το προηγούμενο Σάββατο. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει κανένας αγώνας σύντομα αποφάσισα να κάνω κάποιους πειραματισμούς. Κυρίως όσον αφορά το τρέξιμο. Και αυτό γιατί είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει σωστή και λάθος τεχνική στο τρέξιμο. Διάβασα και για την Pose Method καθώς και τις τελευταίες θεωρίες για τα αθλητικά παπούτσια. Που ούτε λίγο ούτε πολύ συμπεραίνουν ότι όσο πιο ακριβά και όσο πιο "καλά" (βλέπε cushioning) είναι τα παπούτσια τόσο πιο μεγάλος κίνδυνος τραυματισμού. Βέβαια σε όλα πρέπει να είναι επιφυλακτικός κανείς γιατί οι θεωρίες έρχονται και παρέρχονται. Πάντως η Pose method μου άρεσε σαν ιδέα γιατί μου θύμιζε το Total Immersion στην κολύμβηση από το οποίο έχω πολύ καλή εμπειρία. Θα έλεγα ότι είναι το ανάλογο του στο τρέξιμο. Οπότε είχα αποφασίσει να πειραματιστώ με αυτήν. Επειδή είμαι σε φάση αδράνειας και ξεκούρασης δεν είχα ξεκινήσει ακόμα. Η pose method θα έλεγα φλερτάρει με το barefoot καθώς προσπαθεί να μιμηθεί το στυλ που θα είχε κανείς αν δεν φόραγε παπούτσια. Άλλωστε οι απαιτήσεις της είναι πολύ λιτές όσον αφορά τα παπούτσια.

Κι έτσι φτάνουμε στο προηγούμενο Σάββατο. Θα έβγαινα για τρέξιμο στο βουνό. "Και δεν παίρνω τα FiveFingers..." σκέφτηκα. Η ιδέα μου άρεσε. Αφού δεν είχα κανέναν αγώνα ή κοντινό στόχο ας βάλω λίγη ποικιλία. Πήρα μαζί μου και το Camelbak όπου έβαλα τα Trabuko. Το σχέδιο ήταν να κάνω μονοπάτια στο Σειχ Σου. Θα ξεκίναγα με τα FiveFingers και θα άλλαζα παπούτσια στο 2ο - 3ο χλμ. Όλοι λένε να αρχίζεις σιγά σιγά καθώς το πόδι δεν είναι μαθημένο. Άσε που το Σειχ Σου έχει και μπόλικη πέτρα. Ξεκίνησα λοιπόν και μετά από πέντε λεπτά περπάτημα άρχισα το τρεξιματάκι. Σίγουρα τα πετραδάκια τα νιώθεις αλλά δεν μπορώ να πω ότι πονάς. Σε λίγο μπήκα στο ανηφορικό μονοπάτι, και καθώς η ταχύτητα έπεσε τα πράγματα έγιναν πολύ καλύτερα. Το πέλμα πλέον αγκαλιάζει το έδαφος, τα βράχια και τις ρίζες. Δεν πονάω. Μόνο λίγο προσοχή μη σκοντάψω πουθενά και χτυπήσω κανένα δάχτυλο. Νιώθω να δουλεύουν μύες που ήταν σε απραξία για όλη μου τη ζωή. Αποφάσισα να κάνω όλη την ανηφόρα έτσι, και στην κατηφόρα να βάλω παπούτσια. Στο τέταρτο χιλιόμετρο ξανάλλαξα απόφαση. Θα κατέβαινα κιόλας. Είχα ενθουσιαστεί. Το κατέβασμα ήταν ακόμα καλύτερο! Ποτέ δεν μπορούσα να βρω ρυθμό στο κατέβασμα. Ή θα πάω πολύ γρήγορα και δεν το ελέγχω ή πολύ αργά και διαρκώς φρενάρω. Και στις δύο περιπτώσεις έχω δυνατά τραντάγματα και την εντύπωση ότι δεν ορίζω το σώμα μου. Κι όμως με τα FiveFingers βρήκα ρυθμό. Πολύ μικρά βηματάκια σχεδόν χοροπηδώντας. Τα γόνατα διαρκώς λυγισμένα και το κέντρο βάρους χαμηλά. Όπως λένε ότι πρέπει να τρέχεις. Μόνο που δεν προσπαθούσα, μου έβγαινε από μόνο του. Σαν κατσικάκι ένιωθα. Τι κι αν οι πέτρες έκαναν άγριο μασάζ στα πέλματα μου. Δεν με ένοιαζε. Μόνο δύο φορές πάτησα πέτρες αρκετά αιχμηρές που με τίναξαν σαν ρεύμα. Ακούμπησε κάποιο νεύρο.

Μ' αυτά και μ' αυτά έτρεξα 8 χλμ κυρίως μονοπάτια. Μπορώ να πω ότι ήταν το πιο ευχάριστο τρέξιμο που έχω κάνει ποτέ. Καθ όλη τη διάρκεια δεν ένιωσα ούτε ένα τσίμπημα σε γόνατο. Εντυπωσιάστηκα. Ήθελα να τρέξω κι άλλο αλλά η λογική μου με σταμάτησε.

Όλη την υπόλοιπη μέρα ένιωθα τα πέλματα μου αναμμένα. Αλλά δεν πονούσα. Την επομένη βγήκα κι έκανα 12 χλμ στο βουνό με παπούτσια. Δεν ήταν τόσο διασκεδαστικά. Πάντως ένιωθα τα πόδια μου πιασμένα από την προηγούμενη σε μέρη που δεν είχαν ξαναπιαστεί ποτέ, κυρίως χαμηλά.

Έχω ενθουσιαστεί. Θα το συνεχίσω να δω τι θα βγει. Ελπίζω όχι τραυματισμός. Σιγά σιγά. Δυστυχώς μέσα στη βδομάδα είμαι πνιγμένος από υποχρεώσεις και δεν μπορώ να βγω ξανά. Βράδυ με φώτα φοβάμαι, μη σκοντάψω και σπάσω κανένα δάχτυλο. Το Σαββατοκύριακο που θα ξαναβγώ θα βγάλω και καμιά φωτογραφία. Θα προσπαθήσω να είμαι και πιο συντηρητικός. Οι μεγάλοι ενθουσιασμοί μπορεί να φέρουν μεγάλες απογοητεύσεις. Έκανα και το σχετικό search στο δίκτυο και βλέπω ότι υπάρχει πολύς κόσμος που την είδε αλλιώς. Παράγγειλα βέβαια και το Born to Run.

Τι να πω. Δεν μου 'φτανε το τρίαθλο, τώρα έχω κι αυτό. Η χρονιά εξελίσσεται άκρως ενδιαφέρουσα!

Χ-POROS Fashion

2009-11-09T23:20:00.001+02:00

Επειδή το καλό πρέπει να λέγεται και η προσπάθεια να επιβραβεύεται, επανέρχομαι στον X-Poros με αφορμή το T-shirt του αγώνα.

Λόγω κάποιας καθυστέρησης στην εκτέλεση της παραγγελίας, το T-shirt δεν ήταν έτοιμο κατά τη διάρκεια του αγώνα, και ο διοργανωτής δεσμεύτηκε να μας το στείλει ταχυδρομικά. Κι έτσι και έγινε. Πριν μερικές μέρες έλαβα την ειδοποίηση από το ταχυδρομείο. Επειδή το είχα ξεχάσει, αναρωτιόμουν τι να ήταν, καθότι με τις πολλές παραγγελίες από το Internet έχω ψιλοχάσει τη μπάλα με τα δέματα.

Όταν είδα το όνομα Κώστας Σαπουνάκης στη θέση του αποστολέα χάρηκα. Χάρηκα όχι μόνο για το μπλουζάκι που ήρθε αλλά και για την ανάμνηση του αγώνα που ανασύρθηκε από τη μνήμη μου. Μα ακόμα περισσότερο χάρηκα όταν άνοιξα το δέμα και το είδα. Συνήθως τα T-shirt των αγώνων είναι από άσχημα έως βαρετά. Μάλλον οι διοργανωτές εξουθενωμένοι από την προσπάθεια διοργάνωσης, αντιμετωπίζουν το θέμα του αναμνηστικού T-shirt με διάθεση διεκπεραιωτική. Εδώ όμως ο Κωστής φάνηκε μερακλής. Φρόντισε τον αγώνα του μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Μπράβο!

Μια εικόνα χίλιες λέξεις

2009-11-01T23:40:00.000+02:00

Χθές Σάββατο 31/10 έγινε το Brevet της Ευβοιας. 200 χιλιόμετρα και μερικά βουνά ανέβα- κατέβα. Και βροχή. Δεν λέω τίποτε άλλο.

ζηλεύω!

5η Ανάβαση Χορτιάτη - ΠΕΠΑΜΑΘ

2009-11-01T23:14:00.000+02:00

Το αθλητικό γεγονός που κλείνει τη χρονιά είναι η ανάβαση Χορτιάτη που διοργανώνει η ΠΕΠΑΜΑΘ. Είναι γεγονός θα έλεγα οικογενειακού χαρακτήρα για εμάς τους Θεσσαλονικείς.

Βέβαια επειδή έχω ακόμα αρκετά κιλάκια για αναβάσεις, δεν είχα και πολλές αξιώσεις. Έστω κι έτσι όμως ποτέ δεν λέω όχι σε έναν αγώνα ειδικά όταν γίνετε στο σπίτι μου. Ένας αγώνας είναι καλύτερος κι από δέκα προπονήσεις αν είσαι ερασιτέχνης αθλητής. Λίγος ανταγωνισμός κάνει πάντα καλό κι αν δεν είσαι ο απόλυτα τελευταίος, πάντα κάποιον βρίσκεις να κοντραριστείς λιγάκι, ν' ανεβάσεις τους σφυγμούς στους 185, εκεί που αρχίζουν τα ωραία. Ο καιρός ήταν πολύ καλός με αρκετό κρύο, βοριαδάκι αλλά και λιακάδα. Για ανάβαση ότι έπρεπε.

Μαζευτήκαμε καμιά 80αριά ποδηλάτες μπροστά από το αρχαιολογικό μουσείο. Διανύσαμε όλη την παραλιακή προς Φοίνικα με συνοδεία αστυνομίας και ομολογουμένως είμαστε ωραίο, πολύχρωμο - και διαφορετικό - θέαμα στην πόλη. Αυτό είναι και το κομμάτι που διασκεδάζω περισσότερο σ 'αυτόν τον αγώνα καθώς οι αντιδράσεις του κόσμου όταν μας βλέπει είναι πολύ θετικές.

Το ελεύθερο δόθηκε έξω από τη Θέρμη στον δρόμο προς Πανόραμα. Ουσιαστικά εκεί αρχίζει η ανηφόρα που διαρκεί έως και τη διασταύρωση Ασβεστοχωρίου - Χορτιάτη. Μετά ακολουθεί ένα επίπεδο κομμάτι 5 περίπου χιλιομέτρων όπου είχαμε κάνει ένα μικρό γκρουπάκι αν πάμε πιο γρήγορα, και ο αγώνας τέλειωσε μέσα στο χωριό ανηφορικά για να δώσει κανείς ότι έχει και δεν έχει. Δυστυχώς δεν ανεβήκαμε μέχρι τις κεραίες για να ζορίσουν αρκετά τα πράγματα.

Μια όμορφη Κυριακή.

H διαδρομή όπως καταγράφηκε από το Iphone.

View 5η Ανάβαση Χορτιάτη - ΠΕΠΑΜΑΘ in a larger map

Παρνασσός

2009-10-30T01:16:00.001+02:00

Το Τριήμερο που μας πέρασε το πέρασα στον Παρνασσό, (στην Θεσσαλονίκη είναι τριήμερο καθώς η 26η είναι αργία, γιορτάζει ο Πολιούχος της πόλης Άγιος Δημήτριος).

Οφείλω να ομολογήσω ότι με εξέπληξε η ομορφιά της φύσης στον Εθνικό Δρυμό. Οι μέρες ήταν πολύ βροχερές αλλά αυτό μάλλον προσέθεσε στην ομορφιά του τοπίου. Τα υγρά γεμάτα βρύα βράχια, τα έλατα και η ομίχλη έφτιαχναν ένα σκηνικό καταπληκτικό.

Έτρεξα δύο μέρες από 12 χιλιόμετρα κάθε φορά, και μπορώ να πω πως δεν χόρταινα το θέαμα. Τη πρώτη φορά ξεκίνησα από έναν καλοστρωμένο δασικό και μετά μπήκα σε έναν μικρότερο όπου συνάντησα και την πινακίδα για τον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού. Διασταυρώθηκα και με το Ε4, το ακολούθησα αλλά σε ένα λιβάδι βρήκα τόση λάσπη που γύρισα πίσω. Τη δεύτερη φορά ακολούθησα τον ίδιο δασικό και μετά από 6 χιλιόμετρα έφτασα στην δυτική άκρη του βουνού. Ξαφνικά μέσα από το ελατόδασος ξεπρόβαλε μπροστά μου στο βάθος η θάλασσα και μετά από εκατό μέτρα βρέθηκα να ατενίζω από ψηλά την Άμφισσα με τους ελαιώνες, την Ιτέα και τις ακτές στο βάθος, την Γκιώνα απέναντι. Είχε αρχίσει και το ψιλόβροχο αλλά δεν με πείραζε. Για μια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό να πάω μέχρι Άμφισσα ή έστω μέχρι το χωριό Ελαιώνας (κατηφόρα ήταν άλλωστε) και να πάρω τηλέφωνο να έρθουν να με πάρουν αλλά είπα άσε καλύτερα...θα με πουν τρελό.

Πραγματικά οι εικόνες που μένουν στο μυαλό μου όταν τρέχω ή περπατάω είναι ανεξίτηλες. Δεν νομίζω ότι μπορείς να αγαπήσεις, να καταλάβεις, να νιώσεις, να δεις έναν τόπο αν δεν τον περπατήσεις, αν δεν τον αγγίξεις με τα πόδια σου αν δεν πιαστείς σε κάποιον βράχο με τα χέρια. Ακόμα και το ποδήλατο μου φαίνεται αρκετά γρήγορο, αρκετά αποκομμένο σε σχέση με το περπάτημα ή το τρέξιμο. Όταν γυρνάω και λέω για τα ωραία μέρη που είδα και μου λένε α.. να μας πας, ξέρω ότι αν τους πάω με το αυτοκίνητο δεν θα δουν ούτε το ένα δέκατο απ' ότι είδα και ένιωσα εγώ και θα απογοητευτούν. Μόνο αν περπατήσεις, αν κουραστείς, αν αφουγκραστείς τους ήχους και νιώσεις τις μυρωδιές, τότε μόνο βλέπεις πραγματικά.

Θα προσπαθήσω να ξαναπάω το καλοκαίρι ή αργά τη άνοιξη. Απ' όσο είδα το Ε4 διασχίζει το βουνό από βορρά προς νότο και ήδη το κομμάτι Αγόριανη-Δελφοί μου έχει μπει στο μυαλό. Τι καλύτερος τρόπος να επισκεφτεί κανείς τους Δελφούς παρά περπατώντας όλο το βουνό, όπως θα έκαναν άλλωστε και τα παλιά χρόνια...

X-POROS V, Πόρωση

2009-10-27T23:17:00.001+02:00

Εσείς που θα πάτε φέτος; Βουνό ή θάλασσα;

Και βουνό και θάλασσα. Και με βροχή για να 'χει ενδιαφέρον. Και που 'σαι... Βάλε και μπόλικη λάσπη. Και λίγο αναρρίχηση. Κάνε μια ποικιλία τέλος πάντων να μας ξεκάνεις.

Είχα ακούσει για τον Πόρο, ότι ξέφευγε από τη συμβατική έννοια του όρου αγώνας και πλησίαζε προς το περιπέτεια. Αλλά φέτος ο τρελός γιατρός του Πόρου και διοργανωτής του αγώνα Κωστής Σαπουνάκης βάλθηκε να ξεπεράσει τον εαυτό του και να μας ξεκάνει όλους. Δεν γνωρίζω τι βουντού έκανε αλλά και ο καιρός ήταν σύμμαχός του.

Από τις 8:30 το πρωί έβρεχε συνέχεια άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο.

Ας αρχίσουμε από το κολύμπι. Δύο χιλιόμετρα. Θα μας άφηναν σε ένα νησάκι σαν τους ναυαγούς να κολυμπήσουμε απέναντι. Τελικά οι ναυαγοσώστες έκριναν ότι αυτό ήταν επικίνδυνο, κι έτσι μας άφησαν από τη βάρκα σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από την ακτή, να κολυμπήσουμε παράλληλα με αυτή. Το νερό δεν ήταν κρύο και δεν με πείραξε που δεν είχα νεοπρέν. Προφανώς η βροχή δεν ενοχλούσε. Καθώς συνήθως βγαίνω για ανάσα από τη δεξιά μεριά, είχα για θέα τις βραχώδεις απότομες ακτές του Πόρου. Όπως πάντα το κολύμπι ήταν το ευκολότερο και πιο ευχάριστο κομμάτι του αγώνα.

Αφού πλέον δεν ήμουν εντελώς στραβάδι, αυτό ήταν το δεύτερο μου τρίαθλο, προσπάθησα να δοκιμάσω να κολλήσω λίγο στο κολύμπι. Στην αρχή δεν τα κατάφερα να ακολουθήσω κάποιους πιο γρήγορους. Δεν κόλλαγα αρκετά κοντά και μου ξέφευγαν. Στα τελευταία 200 μέτρα όμως ήρθε κάποιος από δίπλα μου και αποφάσισα να ξαναπροσπαθήσω. Αυτή τη φορά κόλλησα πολύ κοντά. Μπορούσα να νιώθω στα ακροδάχτυλα μου το ρεύμα του νερού από το χτύπημα των ποδιών. Πραγματικά άξιζε τον κόπο. Αφού κάθε μερικές χεριές έκανα και μία πρόσθιο για να μην πέσω πάνω του. Ούτε που το κατάλαβα πότε βγήκα έξω. Βγήκαμε σε μια μικρή ακτή με βότσαλο σκεπασμένη από τα φύκια που έβγαλαν τα κύματα. Εκεί ανακάλυψα ότι ο κολυμβητής μπροστά μου ήταν ο καλός φίλος zoups.

Αλλαγή στα γρήγορα, παπούτσια τρεξίματος και πάμε για τα 10 χιλιόμετρα τρέξιμο. Πιο τρέξιμο δηλαδή... Αρχίσαμε με σκαρφάλωμα στο φαράγγι Xuxu, και σε λίγο έφτασα στον βράχο bebeka.Ένας κάθετος βράχος περίπου 10 μέτρα ύψους, βρεγμένος, με ένα σκοινί να κρέμεται. Δυο εθελοντές να δίνουν οδηγίες. Πρώτη φορά θα έκανα τέτοιο πράγμα. Ρώτησα αν έπεσε κανείς. Όλοι τα κατάφεραν. Εε.. αν όλοι τα κατάφεραν γιατί όχι κι εγώ.. Βέβαια λόγω βροχής γλίστραγε, αλλά με λίγο προσοχή τα κατάφερα. Συνέχεια μέσα στο φαράγγι κάτω από πέτρινα τόξα προσέχοντας κάθε βήμα τα γλιστρήματα. Βγαίνοντας από το φαράγγι είχα πλέον ανέβει ψηλά και η θέα της ακτής κάτω σου έκοβε την ανάσα. Συνέχεια στην τραβέρσα του χαμού ή όπως αλλιώς λεγόταν όπου χοροπήδαγα από βράχο σε βράχο σαν το κατσίκι ψάχνοντας ένα μικρό κόκκινο σημαδάκι ή ένα κομμάτι ταινίας, που να σου δείχνει ότι είσαι στο σωστό δρόμο. Άλλοι συναθλητές πιο ψηλά κι άλλοι πιο χαμηλά σε παράλληλες πορείες στη πλαγιά ψάχνοντας τα σημάδια. Και η βροχή να συνεχίζεται. Φτάσαμε πάνω και πλέον τα δύσκολα είχαν τελειώσει. Ακολούθησαν ποικιλία μονοπατιών, κομμάτια δασικού, ασφάλτου, αντιπυρικές "γολγοθάδες" προς τα πάνω και προς τα κάτω.

Αλλαγή στο ποδήλατο και ο αγώνας τώρα αρχίζει. Για να είμαι ειλικρινής τελειώνοντας το τρέξιμο, ένιωθα αρκετά κουρασμένος και ευχαρίστως θα δεχόμουν να τελειώσει ο αγώνας εκεί. Έχοντας όμως μπροστά μου 50 χλμ ΜΤΒ (που με καλές καιρικές συνθήκες θα ήταν ένα 5ωρο) ο αγώνας τώρα ξεκίναγε. Και πως ξεκίναγε. Στην αρχή ανηφορική άσφαλτος, μετά χωματόδρομος μέσα στη λάσπη, και μετά μονοπάτι. Με πολλή λάσπη και όχι κατηφορικό. Με λίγα λόγια πολύ κουβάλημα. Και όταν έβγαινα στους δασικούς η ταχύτητα λόγω λάσπης ήταν απελπιστική. Έβλεπα στο κοντέρ κάτι ταχύτητες 5-6 χλμ/ώρα έκανα τις πράξεις στο μυαλό μου (50/5 =10 ώρες) και μ' έπιανε απελπισία. Θα αφήναμε τα κόκαλά μας στον Πόρο.

Στο ποδήλατο μπορούσε να διαλέξει κανείς ανάμεσα σε δύο αποστάσεις, 25 και 50 χλμ. Και στους δύο αγώνες τα πρώτα 18 χλμ ήταν κοινά. Και ήταν τα πιο δύσκολα χιλιόμετρα. Μου πήρε περίπου 3 ώρες να τα κάνω! Οπότε στο 18 ο πειρασμός ήταν μεγάλος. Να στρίψω αριστερά και να κάνω τον μικρό αγώνα. Όμως έστριψα δεξιά. Στην πρώτη ανηφόρα άρχισα να έχω προβλήματα στο ντεραγιέ από τη πολλή λάσπη. Ρύθμισα λίγο τα συρματόσχοινα και διορθώθηκαν, απλά έχασα το μικρό πίσω γρανάζι. Άχρηστο ήταν ούτως ή άλλως. Συνέχισα με το υπέρτατο μονοπάτι και κατέληξα σε έναν καταπληκτικό όρμο να ποδηλατώ δίπλα στην ακροθαλασσιά. Συνέχεια από τα γαβ γαβ μέσα σε έναν ελαιώνα. Σπρώξιμο πάλι να ανέβει το ποδήλατο την πλαγιά. Εδώ άρχισα να τα βάζω με τον εαυτό μου. Έπρεπε να την έχω κοπανήσει στο 18 για τον μικρό. Η ώρα ήταν έξι και κάτι. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον τελειώσω. Θα με έπιανε η νύχτα για τα καλά. Στα επόμενα χιλιόμετρα το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως να τα παρατήσω πριν με πιάσει η νύχτα. Δεν ήταν μόνο το σκοτάδι (είχα φώτα μαζί μου), είχα ξεμείνει από δυνάμεις. Αλλά και το να τα παρατήσεις αν είσαι μέσα στο βουνό δεν είναι τόσο εύκολο. Ευτυχώς η χάραξη του αγώνα με έφερε στο 32 σε απόσταση ανάσας από το σημείο τερματισμού. Κάποιος με άκουσε και μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Στροφή δεξιά και σε ένα χιλιόμετρο ο τερματισμός.

Αυτός ήταν αγώνας. Μόνο 7 τερμάτισαν. Όλοι οι άλλοι ή έκαναν τον μικρό, ή κάποια άλλη απόσταση καθώς χάθηκαν ή τα παράτησαν. Όπως και να 'χει ήμουν 7 ώρες στην πίεση. Αν ήταν να κάνω ένα αγώνα τον χρόνο αυτόν θα έκανα. Όχι μόνο γιατί είναι ο πιο δύσκολος αλλά και ο πιο τρελός.

Τι θα θυμάμαι

Το χρώμα της θάλασσας όταν κολυμπούσα. Είχε συννεφιά και το νερό είχε ένα πολύ σκούρο μπλε που άνοιγε λίγο προς την επιφάνεια, σαν το βαθύ μπλε στις νερομπογιές που είχαμε μικροί.
Τον βράχο bebeka.
Τα κυκλάμινα που ήταν παντού και στα μονοπάτια και στους δασικούς.
Τη μυρωδιά της ρίγανης σε κάποιες αντιπυρικές. Και με την πείνα που είχα οι συνειρμοί ήταν αναπόφευκτοι...
Τη λάσπη στο ποδήλατο που με τις πευκοβελόνες ήταν μπετόν αρμέ
Τις εικόνες του Πόρου από ψηλά σε διάφορες στιγμές του αγώνα. Πραγματικά μια ακόμα πολύ όμορφη και γραφική γωνιά της Ελλάδας.
Το ντους μετά τον αγώνα. Μπήκα με τα ρούχα μέσα για να φύγουν οι πολλές λάσπες. Τα έβγαζα ένα ένα κι όταν έφτασα στο tri suit έπεσαν μέσα στα χώματα και κάτι φύκια... Τότε θυμήθηκα από που ξεκινήσαμε και τι τραβήξαμε και με έπιασαν τα γέλια.

Και του χρόνου!

Όλα τα 'χε ο Πόρος ο κακός καιρός του έλειπε...

2009-10-13T07:17:00.001+03:00

Τελικά αυτή η υπόθεση του τριάθλου εξελίσσεται σε περιπέτεια. Πριν το Σχίνιαθλο έβλεπα συνέχεια τον καιρό λόγω του δυνατού αέρα. Τώρα με τον Πόρο τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα από άποψης καιρού. Αυτά παθαίνεις αν γκρινιάζεις για λίγο αεράκι... Φυσικά δήλωσα για τον μεγάλο, δεν θα έκανα 1400 χλμ για μόνο 25 χλμ ποδήλατο. Οπότε το πρόγραμμα λέει 1500 κολύμπι, 10 τρέξιμο και 50 MTB.

Κατά τ' άλλα την προηγούμενη εβδομάδα έβαλα πολύ τρέξιμο και μάλιστα σε κάποιο πήγα κι αρκετά γρήγορα. Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι κατόρθωσα να ελέγξω τον πρηνισμό μου ειδικά στο αριστερό πόδι. Θα επανέλθω στο θέμα με κάποιο post αργότερα όταν θα έχω καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Τελικά και το τρέξιμο όσο απλό κι αν φαίνεται έχει κι αυτό την τεχνική του.

Με το βλέμμα στο βαρομετρικό λοιπόν, αλλά κάτι μου λέει ότι θα' χω να λέω για αυτόν τον αγώνα...

Καιρός για διάβασμα

2009-10-06T01:06:00.000+03:00

Αγαπάω τα βιβλία. Όσο καλό κι αν είναι το Internet τίποτα δεν είναι τόσο καλό όσο ένα βιβλίο. Γιατί να ταλαιπωρήσαι να μαζέψεις τα ψήγματα της γνώσης από δω κι από 'κεί όταν μπορείς να πάρεις ένα καλό βιβλίο όπου όλα είναι οργανωμένα και έτοιμα; Όπου κάποιος ειδικός έχει κάνει την δουλειά για σένα; Βέβαια κι όλα τα βιβλία δεν είναι καλά, αλλά ένα καλό είναι ανεκτίμητο. Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό αν για κάθε δύο βιβλία το ένα είναι καλό.

Σήμερα ο ταχυδρόμος μου έφερε την τελευταία μου παραγγελία από το Amazon

Από ένα γρήγορο ξεφύλλισμα μου άρεσε πολύ το TriPower. Έχει όλες τις ασκήσεις ενδυνάμωσης και διατάσεις, οργανωμένες με ωραίες οδηγίες.
Επίσης πολύ καλό φαίνεται το WorkOuts in a Binder (της Gale Bernhardt κι αυτό) το οποίο έχει προγράμματα προπονήσεων κολύμβησης σε πλαστικοποιημένο χαρτί ώστε να μπορείς να το παίρνεις και στην πισίνα!
Το The Fit swimmer μάλλον δεν μου γέμισε το μάτι, κυρίως λόγω εκτύπωσης.

Πολύ κολύμπι θα πέσει φέτος.

Vibram FiveFingers KSO (Πρώτες Εντυπώσεις)

2009-10-05T09:36:00.000+03:00

Το τελευταίο μου απόκτημα. Χθες πήγα για μια βόλτα με το ποδήλατο στο βουνό και αφού τέλειωσα τα φόρεσα και έκανα δύο χιλιόμετρα περπάτημα και χαλαρό τρεξιματάκι.
Οι πρώτες εντυπώσεις πολύ καλές. Δεν έχουν καμία σχέση με οτιδήποτε άλλο. Πραγματικά είναι σαν να περπατάς ξυπόλυτος τουλάχιστον όσον αφορά την κίνηση του πέλματος και την ελευθερία κίνησης των δακτύλων.
Από την άλλη ή έστω και λεπτή σόλα που διαθέτουν προστατεύει από τα μικρά και μεγάλα πετραδάκια, που κάνουν το περπάτημα επώδυνη διαδικασία όταν είναι κανείς ξυπόλυτος.

Τα δοκίμασα σε πατημένο δασικό με αρκετές πέτρες και πετραδάκια, και σε μονοπάτι. Τα έτρεξα μόνο στην ανηφόρα στον δασικό και μπορώ να πω ότι ήταν πιο άνετα απ' ότι θα φανταζόμουν. Φυσικά και βοηθάνε να πατάει κανείς με το πέλμα και όχι με τις φτέρνες. Στο μονοπάτι ενδιαφέρον έχει το πως το πέλμα και τα δάκτυλα αγκαλιάζουν τις ανωμαλίες. Στην κατηφόρα μόνο περπάτησα. Τις πρώτες φορές ας είμαστε λίγο προσεκτικοί. Γενικά οι πρώτες εντυπώσεις είναι πολύ θετικές. Θα επανέλθω αργότερα όταν θα έχω σχηματίσει πιο ολοκληρωμένη άποψη.

Το Πρώτο μου Τρίαθλο (μέρος τρίτο)

2009-10-05T08:33:00.004+03:00

Τελικός Απολογισμός

Όταν αποφάσισα να τρέξω στο σχίνιαθλο, (το sprint πρώτα και μετά άλλαξα την απόφαση μου για την απόσταση) είχα να ανέβω έξι μήνες σε κούρσα και τρεις μήνες σε ΜΤΒ. Γενικά ήμουν, ας πούμε, στο χαμηλότερο σημείο από πλευράς φυσικής κατάστασης των τελευταίων τεσσάρων ετών. Το βάρος μου ήταν 78 κιλά σε σχέση με τα 72 των προηγούμενων ετών. Αυτά για ύψος 177 cm. Το μόνο που έκανα από πλευράς προπόνησης ήταν μία δύο φορές τρέξιμο την εβδομάδα από μία ώρα περίπου.

Το ότι με έξι εβδομάδες προπόνηση ανέκαμψα τόσο γρήγορα και τα πήγα τόσο καλά στον αγώνα, μου έκανε τρομερή εντύπωση. Αυτά που συμπεραίνω είναι τα εξής:

Που και που κάνει καλό η ξεκούραση. Το να απαιτείς διαρκώς περισσότερα από το σώμα σου έχει κάποιο όριο. Ένα διάλειμμα ακόμα και τόσο μεγάλο όσο έξι μηνών μπορεί να κάνει πολύ καλό.
Δεν είναι μόνο η σωματική κόπωση αλλά και η ψυχολογική. Η διαρκής προσπάθεια για καλύτερη φυσική κατάσταση, καλύτερο χρόνο, περισσότερη δύναμη, μικρότερο βάρος κλπ, σε βάζει σε ένα σπιράλ όπου στο τέλος χάνεις το νόημα.
Το νόημα είναι να περνάς καλά. Και δεν περνάς καλά αν έχεις στο μυαλό σου χρόνους επιδόσεις προπονήσεις κλπ κλπ. Σε δύο αγώνες έχω περάσει πραγματικά καλά, υπό την έννοια ότι και ο αγώνας μου άρεσε και μπόρεσα να δώσω ότι μπορούσα. Σε αυτόν και στον πρώτο μου στη Θάσο το 2005. Δεν είναι τυχαίο ότι και τότε επειδή ήταν ο πρώτος μου, ο μόνος στόχος ήταν να τερματίσω. Παρ' όλα αυτά κι εκεί όπως και στο σχίνιαθλο κατάφερα να τα δώσω όλα και να κάνω τον καλύτερο χρόνο που θα μπορούσα (καλή απόδοση).
Τελικά δεν πρέπει να παίρνει κανείς τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Στο ερασιτεχνικό επίπεδο που κινούμαι το βασικότερο είναι ο "χαβαλές" και το "Fun". Απλά είναι λίγο λεπτή η γραμμή που πρέπει να κινηθεί κανείς ώστε από τη μια να κάνει την προπόνηση που πρέπει ώστε να πάει στον αγώνα έτοιμος (δεν έχει καθόλου fun αν καρφώσεις στον αγώνα), αλλά από την άλλη να κρατήσεις την mentalité του "πάμε να περάσουμε καλά". Νομίζω αυτό είναι κάτι που με την εμπειρία, τις καλές και τις άτυχες στιγμές, μαθαίνει κανείς. Θα τρέπει να κινηθεί κανείς και από τις δυο μεριές της γραμμής αυτής για να δει πώς είναι, και να μπορέσει να ισορροπήσει τελικά. Βοηθάει βέβαια και το περιβάλλον. Η κούρσα πχ είναι πολύ πιο ανταγωνιστική, το ΜΤΒ και το τρίαθλο πολύ πιο cool.

Τελικά το Σχίνιαθλο ήταν το reset που χρειαζόμουν μετά από πέντε χρόνια ενασχόλησης με την ποδηλασία. Μ΄ αυτά και μ' αυτά τό έκανα κι αυτό πέρασα καλά και πάω μπροστά. Πως το 'πε ο Γιωργάκης;(Για να είμαστε και στο πολιτικό κλίμα των ημερών). Σηκώνουμε τα μανίκα και πάμε για δουλειά...;
Μόνο που εγώ το εννοώ. Επόμενη στάση Χ-poros V, πόνος και τρόμος!

Το πρώτο μου Τρίαθλο (μέρος δεύτερο)

2009-09-30T23:24:00.002+03:00

Αφού τελείωσα με την περιγραφή του αγώνα να κάνω και έναν απολογισμό της προσπάθειας μου τις τελευταίες έξι εβδομάδες που αποφάσισα να αγωνιστώ στο πρώτο μου τρίαθλο.

Είναι ευτυχής σύμπτωση που έτυχε με το άνοιγμα του blog. Μπορώ μάλιστα να ισχυριστώ ότι η καταγραφή και κυρίως η δημοσιοποίηση της προσπάθειας μου με βοήθησε, υπό την έννοια ότι ό,τι έκανα το σκεφτόμουνα δύο φορές. Έτσι προστατεύτηκα από την υπερπροπόνηση που είναι το συνηθέστερο σφάλμα.

Για την προπόνηση μου στηρίχθηκα στο βιβλίο "Training Plans For Multisport Athletes" της Gale Bernhardt. Θα σταθώ λίγο εδώ γιατί πραγματικά θεωρώ αυτό το βιβλίο κορυφαίο. Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία προπονητικής και όλα τα καλά έχουν τα ίδια προβλήματα. Πρώτον, απευθύνονται σε προπονητές, ούτε καν σε αθλητές. Δεύτερο πρόβλημα είναι ότι απευθύνονται σε προπονητές που προπονούν πραγματικούς αθλητές. Στη δικιά μου περίπτωση όπως και σε τόσες άλλες έχουμε να κάνουμε με ερασιτέχνη αθλητή που έχει δουλειά οικογένεια και ένα κάρο υποχρεώσεις. Το βιβλίο της Gale είναι γραμμένο ακριβώς για την περίπτωση μου. Απλά και εύκολα προγράμματα για ανθρώπους με λίγο χρόνο. Πολλά φαίνονται τόσο εύκολα που σκέφτεσαι δεν μπορεί κάποιο λάθος γίνεται. Κι όμως εκ του αποτελέσματος μπορώ να πω πως είναι άκρως επιτυχημένα. Αυτό είναι το βασικότερο ατού του βιβλίου. Τα προγράμματα του είναι εύκολα. Έτσι αποφεύγεις το νούμερο ένα λάθος, την υπερπροπόνηση. Αν σκοπεύεις να τρέξεις σε κάποιο τρίαθλο αυτό πρέπει να είναι το πρώτο βιβλίο που θα πάρεις εκτός κι αν δεν ξέρεις κολύμπι. Σε αυτήν την περίπτωση άρχισε από το επόμενο.

Total Immersion. Ο απόλυτος οδηγός για να μάθεις κολύμβηση αν είσαι ενήλικας. Ο Terry Laughlin προσεγγίζει με μοναδικό τρόπο το θέμα κολύμβηση. Εστιάζει στην τεχνική και στον τρόπο που ο κολυμβητής τοποθετεί το σώμα του μέσα στο νερό. Προτείνει μια ολόκληρη μέθοδο, όπου μέσα από μια σειρά ασκήσεων ισορροπίας μαθαίνει ή μάλλον επαναπρογραματίζει το νευρομυικό του σύστημα έτσι ώστε να ελέγχει πλήρως τη θέση του μέσα στο νερό. Γιατί το κολύμπι είναι πρωτίστως θέμα υδροδυναμικής αντίστασης και όχι ισχύος. Χρειάζεται απλά λίγο υπομονή, γιατί στην αρχή κάνεις μόνο ασκήσεις και δεν κολυμπάς. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δικαιώνει την προσπάθεια. Αν μάθεις κολύμβηση "the total immersion way" απλά το θέμα κολύμβηση δεν θα σε απασχολήσει ξανά. Θα είναι το πιο Fun κομμάτι του τριάθλου.

Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ στο Σχίνιαθλο. Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο τρόπο να γνωρίσει κανείς το τρίαθλο. Όχι ότι υπάρχουν και πολλές εναλλακτικές στην Ελλάδα. Παρ' όλα αυτά δεν μπορεί να μην θαυμάσει κανείς τον εκπληκτικό αγώνα που διοργανώνουν δυο ερασιτέχνες. Η Marie και ο Λεωνίδας. Η οργάνωση είναι άψογη, επαγγελματικών προδιαγραφών, και όμως το κλίμα είναι τόσο χαλαρό και φιλικό που πραγματικά το διασκεδάζεις. Δεν γνωρίζω αν αυτό το κλίμα είναι εγγενές χαρακτηριστικό του αθλήματος ή της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Όπως και να 'χει μπράβο τους.

Τέλος να πω και κάτι που με εξέπληξε. Το τρίαθλο είναι άκρως εθιστικό. Ήδη αποφάσισα να πάω και στον X-poro σε δύο εβδομάδες. Μετά δεν ξέρω τι θα κάνω. Μου φαίνεται πολύ μεγάλο το διάστημα μέχρι τον Μάιο και το επόμενο Σχίνιαθλο.

Το πρώτο μου Τρίαθλο (μέρος πρώτο)

2009-09-30T00:14:00.003+03:00

Τελικά τα κατάφερα. Και πολύ καλύτερα απ’ ότι φανταζόμουν. Είχα βάλει στόχο τις 4:30 ώρες και τερμάτισα σε 4:14 και μάλιστα σε άσχημες συνθήκες με πολύ δυνατό άνεμο. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Θα προσπαθήσω να περιγράψω την προετοιμασία και τον αγώνα ώστε να μπορεί να πάρει κάποια ιδέα όποιος σκοπεύει να δοκιμάσει στο τρίαθλο.

Η τελευταία εβδομάδα

Τρίτη και Πέμπτη έκανα από 750 μέτρα κολύμπι, περίπου 16 λεπτά. Την Τετάρτη έτρεξα πολύ χαλαρά 5 χλμ με κάποια γρήγορα διαλείμματα και το Σάββατο το πρωί έκανα ένα τέταρτο ποδήλατο κι ένα τέταρτο τρέξιμο. Από φαγητό ήμουν πολύ συγκρατημένος γιατί είχα καταφέρει να χάσω ένα κιλό τις τελευταίες δύο εβδομάδες και δεν ήθελα να το ξαναπάρω. Γενικά τις υπερφορτώσεις υδατανθράκων τις φοβάμαι.

Από τη μεριά των τεχνικών έκανα ακριβώς αυτό που δεν πρέπει να κάνει κανείς. Αλλαγές της τελευταίας στιγμής. Συγκεκριμένα παρέλαβα την Πέμπτη ένα σετ αερόμπαρες (Syntace C3) τις οποίες δεν προλάβαινα να δοκιμάσω καθώς την Παρασκευή ταξίδευα για Αθήνα. Τις έβαλα και ρύθμισα την θέση μου στο ποδήλατο στο προπονητήριο. Το ρύθμισα έτσι ώστε αν δεν με βόλευαν οι μπάρες στον αγώνα να μπορώ να το πάω το ποδήλατο και κανονικά σαν κούρσα. Δηλαδή δεν έβαλα τη σέλα όσο μπροστά και όσο πάνω θα έπρεπε. Τελευταίες μικρορυθμίσεις έκανα το Σάββατο το απόγευμα.

Πριν την εκκίνηση

Το Σάββατο φρόντισα να κουραστώ αρκετά κατά τη διάρκεια της μέρας ώστε να με πάρει γρήγορα ο ύπνος. Έτσι κι έγινε. Στις δέκα κοιμόμουν σαν πουλάκι. Πριν κοιμηθώ έφαγα και μία ενεργειακή μπάρα. Ξύπνησα στις πέντε και δέκα από μόνος μου. Σπάνια κοιμάμαι πάνω από επτά ώρες οπότε ένιωθα πολύ ξεκούραστος. Φυσικά είχα και αγωνία. Μικρή λεπτομέρεια. Το ξυπνητήρι το είχα ρυθμίσει για τις έξι το απόγευμα. Ανατρίχιασα όταν το είδα. Πως είναι δυνατόν να κάνω τέτοια λάθη! Χουζούρεψα μέχρι τις έξι και μετά σηκώθηκα. ‘Εξι και τέταρτο έφαγα μια μπάρα. Τσέκαρα τη λίστα με τα πράγματα που θα πρεπε να πάρω μαζί μου, αν και τα είχα ήδη ετοιμάσει από την προηγούμενη. Ξεκίνησα στις επτά παρά τέταρτο για να είμαι στις επτά και μισή στο σχοινιά. Στο δρόμο ήπια ένα Red Bull κυρίως για την καφεΐνη που περιέχει. Όχι ότι νομίζω ότι δύο ώρες πριν την εκκίνηση έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα στην απόδοση αλλά δεν βαριέσαι έτσι για να ξεγελιόμαστε...

Οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν και οι καλύτερες. Είχε πολύ δυνατό αέρα. Κατεβαίνοντας από Διόνυσο προς Νέα Μάκρη φαινόταν καθαρά ότι δεν θα καλοπερνούσαμε. Αυτό ήταν που φοβόμουνα τις τελευταίες τέσσερις ημέρες που η πρόβλεψη έδινε βοριά. Και δυστυχώς η πρόβλεψη επαληθεύθηκε. Η γνωστή ψιλοκουβέντα με φίλους και πιο έμπειρους να φύγει η νευρικότητα, μετά τακτοποίηση των πραγμάτων στον χώρο των αλλαγών. Το ποδήλατο στη θέση του, μια πετσετούλα με τα παπούτσια του τρεξίματος μπροστά, του ποδηλάτου πίσω με τις κάλτσες, το κράνος με τα γυαλιά και τα γάντια μέσα. Τα υπόλοιπα στο καλαθάκι και σε μια άκρη την τσάντα μου. Ένα μπουκάλι νερό για να ξεπλύνω τα πόδια μου. Το κλειδί του αυτοκινήτου στο τσαντάκι κάτω από τη σέλα. Ακολούθησε η ενημέρωση και βρεθήκαμε να περιμένουμε την εκκίνηση. Κάπου εδώ δίψασα και ευτυχώς βρέθηκε ο Κώστας μ’ ένα μπουκάλι νερό. Καλό είναι να χει κανείς ένα μπουκαλάκι ισοτονικό μαζί του.

Το κολύμπι

Καθώς δεν είχα την παραμικρή εμπειρία αλλά ούτε και μέτρο σύγκρισης αποφάσισα να ξεκινήσω στο πλάι και πίσω ώστε να μη βρεθώ σε γρήγορους και φάω πολλές κλοτσιές. Μέγα λάθος. Με κάθε χεριά μου έπεφτα πάνω στα πόδια των μπροστινών οι οποίοι κουνούσαν χέρια πόδια αλλά δεν προχωρούσαν και πολύ. Τζίφος. Περίμενα λίγο να ξεκαθαρίσει η κατάσταση και άρχισα να προσπερνάω. Ένιωθα πολύ καλά. Μου άρεσε και το θέαμα με τόση μπουρμπουλήθρα από 70 αθλητές. Έφτασα εύκολα στην πρώτη σημαδούρα στρίβω και.... Πού είναι η δεύτερη σημαδούρα; Ήταν αδύνατο να τη βρω. Κάτι το κόντρα κύμα, κάτι οι υπόλοιποι κολυμβητές κάτι η αντηλιά ήταν αδύνατο να προσανατολιστώ. Δεύτερο λάθος. Έβαλα σημάδι κάποιες κορυφές στον ορίζοντα, μόνο πού ήταν οι λάθος. Άρχισα να ανοίγομαι πολύ δεξιά οπότε με έζωσαν και τα φίδια. Δεν μπορεί να κάνουν όλοι λάθος κι εγώ να είμαι ο σωστός. Έστριψα προς την κατεύθυνση του πλήθους. Κολυμπούσα πλέον με κατεύθυνση που να συγκλίνει με τους άλλους. Μετά από λίγο είδα καθαρά και την σημαδούρα. Στον γυρισμό το ρεύμα ήταν τόσο δυνατό που ούτε κατάλαβα πότε έφτασα, στροφή ξανά και για να δούμε τώρα, θα βρω τη σημαδούρα; Μα ναι ήταν ξεκάθαρο που ήταν, μου κάνει εντύπωση πως δεν την έβλεπα την πρώτη φορά! Αν το ξαναέκανα θα έμπαινα για προθέρμανση πριν την εκκίνηση να κάνω τα πρώτα εκατό μετρά μέχρι την πρώτη σημαδούρα για να δω και την κατάσταση.

Τέλος πάντων παρ’ όλα αυτά το κολύμπι ήταν πολύ ευχάριστο και δροσιστικό και δεν μπορώ να πω ότι με δυσκόλεψε καθόλου. Και αν κρίνω και από τον χρόνο μου (περίπου στη μέση της κατάταξης) τα κατάφερα πολύ καλά. Το σημαντικότερο είναι οτι βγήκα ξεκούραστος αφού στα χίλια πεντακόσια μέτρα δεν κούνησα ούτε μια φορά τα πόδια μου. Η μέθοδος Total Immersion που ακολούθησα για να μάθω κολύμβηση μου βγήκε δυνατό χαρτί. Μια μέρα θα γράψω ένα post γι αυτήν. Έτρεξα στην ζώνη αλλαγών, ξέπλυμα τα πόδια, σκούπισμα, κάλτσες, παπούτσια κράνος, γυαλιά, γάντια (τα γάντια με ζόρισαν λίγο για να μπουν), δυο μπάρες και τέσσερα τζελάκια στην τσέπη και φύγαμε... χρόνος 42’51”

Το ποδήλατο

Στην αρχή είχα ανεβασμένους σφυγμούς όχι τόσο από το κολύμπι όσο από την φούρια της αλλαγής. Αμέσως όμως βρήκα τον ρυθμό μου. Άλλωστε το ποδήλατο είναι το άθλημα μου, και για κάτσε, αυτόν μπροστά σαν να τον πλησιάζω. Αρχίζει να έχει ενδιαφέρον. Περνάω τον πρώτο και στρίβω δεξιά. Ο αέρας εντελώς κόντρα. Πάνω στις μπάρες και πλησιάζω άλλους δύο, τους περνάω κι αυτούς. Α μου αρέσει το τρίαθλο. Και πάνω που χαλάρωσα και σκεφτόμουνα πόσο μου αρέσει το τρίαθλο τραβήχτηκα πολύ άκρη στο δρόμο μια δυνατή ριπή με έβγαλε λίγο πιό δεξιά, ο τροχός μου χτύπησε σε κάποιο τσιμεντάκι που δεν ξέρω τι δουλειά είχε εκεί και βρέθηκα φαρδύς πλατύς κάτω. Μα είναι δυνατόν! Πρώτη πτώση σε κούρσα και να είναι σε τρίαθλο μόνος μου στο ισιάδι!! Δεν γίνονται αυτά!!!

Σηκώνομαι. Ένα μούδιασμα στη μύτη. Πιάνω δεν πονάω. ΟΚ. Κοιτάω το χέρι μου, αίμα. Άνοιξε η μύτη. Μικρό το κακό. Δεν φαίνεται να έχω πάθει τίποτε άλλο. Έπεσα στην άκρη του δρόμου στα χορτάρια. Τυχερός. Ας είναι μόνο το ποδήλατο εντάξει. Δεν θα αντέξω εγκατάλειψη λόγω μηχανικού προβλήματος από ηλίθια πτώση. Κοιτάω τους τροχούς. Δεν φαίνονται να έχουν στραβώσει. Ουφ. Βάζω την αλυσίδα και ξαναξεκινάω. Στο μεταξύ με περνάνε τρεις τέσσερις. Προσπαθώ να οργανώσω το μυαλό μου μετά από την πτώση. Κοιτάζομαι και ψάχνω και το ποδήλατο για τυχών προβλήματα. Οι μπάρες έχουν γυρίσει προς τα πάνω σαν κέρατα. Οι μανέτες των φρένων κουρέψανε το γρασίδι και είναι γεμάτες χώματα. Όλα τα άλλα φαίνονται καλά αλλά συνεχίζουν να με περνάνε σαν σταματημένο. Λες κι έγω έχω 12 μποφόρ αντίθετο άνεμο. Ξανακοιτάω τις ρόδες, δεν κάνουν οχτάρια. Τι στο καλό... Τα χέρια μου γεμίζουν αίματα καθώς σκουπίζω τη μύτη μου.

Σταματάω στην επόμενη στροφή να διορθώσω τις μπάρες. Έρχεται ο τραυματιοφορέας να μου προσφέρει πρώτες βοήθειες. Του εξηγώ ότι δεν έπαθα τίποτα απλά έχω πολλά αίματα λόγω μύτης. Δεν φαίνεται να με πιστεύει. Εγώ προσπαθώ να ρυθμίσω τις μπάρες αλλά όπως είναι φυσικό σε τέτοιες στιγμές το allen δεν λέει να μπει εκεί που πρέπει. Στο τέλος τα καταφέρνω. Ξανακοιτάω τους τροχούς. Ο πίσω γυρνάει καλά. Ο μπροστά όχι. Ξανακοιτάω. Το φρένο είναι μαγκωμένο. Το διορθώνω και φύγαμε. Ευνοϊκός άνεμος πλέον και το ποδήλατο πετάει. Ουφ τη γλυτώσαμε.

Μετά από δύο χιλιόμετρα είχα ξαναβρεί το κέφι μου. Θα περάσω ωραία σήμερα. Στους επόμενους πέντε γύρους πέρασα αρκετούς και με πέρασαν λίγοι. Ο αέρας ήταν πολύ δυνατός αλλά δεν ζορίστηκα. Κρατούσα δυνάμεις και για το τρέξιμο. Καμία σχέση με χρονόμετρο που πας με την ψυχή στο στόμα και 180 παλμούς. Το τρίαθλο τελικά είναι fun. Στις δύο ώρες του ποδηλάτου ήπια περίπου 1100 ml ισοτονικού, κι έφαγα ένα τζελάκι. Πάμε γι αλλαγή. Αλλαγή παπούτσια, καπελάκι, race belt με το νούμερο και φύγαμε. Χρόνος για το ποδήλατο 1:58’44”. Με τις ατυχίες καθόλου άσχημα.

Το τρέξιμο.

Βγαίνοντας από τη ζώνη αλλαγών πλύθηκα λίγο να φύγουν τα αίματα από το πρόσωπο, ήπια κι ένα ακόμα τζελάκι. Τα πράγματα τώρα ήταν απλά. Το τρέξιμο είναι το αδύνατο σημείο. Το μόνο που είχα να κάνω είναι κρατήσω τον αργό αλλά σίγουρο ρυθμό των 6 min/km. Και αυτό έκανα. Αργά αλλά σταθερά. Όσους πέρασα στο ποδήλατο με πέρασαν στο τρέξιμο. Κι ακόμα περισσότεροι. Δε πειράζει. Ήξερα πια ότι θα τερμάτιζα. Σε όλη τη διαδρομή χαμογελούσα. Φτάνω στον τερματισμό και βλέπω από μακρυά τη σύζυγο και την κορούλα μου που μ’ έχουν δει κι αυτές να τρέχουν να με αγκαλιάσουν.

Από τους πιο ωραίους αγώνες που έχω τρέξει.

Τρία αθλήματα τριπλό fun

2009-09-27T14:53:00.000+03:00

Μου άρεσε. Θα καθιερωθεί :)
Περισσότερα άμα τη επιστροφή στη βάση

Ο πρώτος τριαθλητής της οικογένειας

2009-09-26T18:12:00.000+03:00

...η κόρη μου.

Και να θες ν' αγιάσεις...

2009-09-20T20:17:00.000+03:00

ο διάολος δεν σ' αφήνει.

Χθες Σάββατο έκανα το τελευταίο μου brick. Μία ώρα ποδήλατο και μίση τρέξιμο. Λόγω καιρού τα έκανα στο βουνό. Σύμφωνα με τα βιβλία έλεγα να κάνω δύο ωρίτσες κούρσα σήμερα. Καμιά πενηνταριά χιλιόμετρα. Το βραδάκι έφτασε το SMS. Ήταν ο παππούς.

Πάνω στην ώρα. Δεν είχα όρεξη να βγώ για κούρσα μόνος μου. Βέβαια τους τελευταίους έξι μήνες περνάω μια φάση απεξάρτησης από την κούρσα. Την τελευταία φορά είχα βγει με γκρούπ τον Φεβρουάριο. Αθλητές προπονητές παλαίμαχους, απ' όλα. Ήταν καταστροφή. Από μια μικρή βόλτα κατέληξε 110 χλμ, στο τέλος κάρφωσα και είδα κι έπαθα να γυρίσω. Είχα πια μπουχτίσει από την πολλή κούρσα. Αλλά μάλλον ήρθε η ώρα να ξαναβγώ.

Έτσι από τις 8:20 ήμουν στο ραντεβού. Εκεί ήταν δύο δρομείς με ποδήλατα για χαλαρή βόλτα. Η γνωστή ψιλοκουβεντούλα. Θα έφευγαν μόνοι γιατί ήθελαν λίγα χιλιόμετρα. Ο ένας τρέχει Σπάρταθλο σε μια βδομάδα! ΟΚ. Πίσω στους δικούς μας μικρούς στόχους.

Το γκρούπ των παλαιμάχων μαζεύτηκε. 11 ποδηλάτες. Που θα πάμε; Γαλάτιστα. 90 χλμ με μικρές ανηφόρες. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάω. Όσο κι αν έλεγα ότι έπρεπε να γυρίσω πίσω στα μισά, ήξερα ότι θα πήγαινα έως τέλος. Είναι και διαδρομή που μ΄αρέσει. Πάντα όταν ξεκινάει το γρούπ εντυπωσιάζομαι από το πόσο εύκολο είναι, όταν πάμε χαλαρά και είσαι και πίσω. Τράβηξα μπρός και όσο μου αναλογούσε από Ταγαράδες έως Βασιλικά.

Στις στροφές πρίν τη Γαλάτιστα που άρχισε να ανηφορίζει, σκορποχώρι. Οι γρήγοροι φύγαν μπροστά και ο καθένας όπως μπορούσε. Είχε και αντίθετο άνεμο. Ξαναμαζευτήκαμε στην Ηλεκτρική. Η διαδρομή από την Γαλάτιστα στην Ηλεκτρική από τον παλιό δρόμο πραγματικά αξίζει. Κάνεις και κοινωνικές επαφές με τους κυνηγούς της εποχής, τα κοπάδια και τα τσοπανόσκυλα. Δύο ώρες για να πάμε. Ο γυρισμός θα ήταν ωραίος. Με τον αέρα ούριο και με το γκρούπ θα γυρνούσαμε γρήγορα.

Όντως οι δυνατοί μπροστά άρχισαν να πηγαίνουν γρήγορα. Ελαφρά κατηφορικά και με τον αέρα από πίσω, η ταχύτητα ανέβηκε. Πραγματικά είναι άλλη αίσθηση όταν πας γρήγορα. Στο άψε σβήσε φτάσαμε Βασιλικά. Πηγαίναμε μπάλα. Άρχισα να κάνω υπολογισμούς. Θα ήμασταν πίσω σε λιγότερο από μία ώρα. Ήταν και κάτι γεμιστά από την προηγούμενη στο ψυγείο που μου είχαν καρφωθεί στο μυαλό. Και πάνω που τα σκεφτόμουν όλα αυτά από μπάλα γίναμε ντόμινο. Πτώση. Μια λάθος αλλαγή και οι μισοί στον δρόμο. Ευτυχώς ήμουν πίσω και βγήκα δεξιά σε ένα πλάτωμα και δεν έπεσα. Κάποιες εκδορές, ένα σπασμένο κράνος, φτηνά τη γλυτώσαμε. Τα ποδήλατα δεν έπαθαν τίποτα. Όχι τίποτε άλλο αλλά τόσο κάρβουνο είναι πολλά χιλιάρικα. 10 λεπτά ανασυγκρότηση και πάλι πίσω. Στη Ραιδεστό άρχισε και βροχή. Και δαρμένοι και βρεγμένοι; Άμα κάτι πάει στραβά... Ευτυχώς μέχρι τη Θέρμη είχε σταματήσει.

Τρεις ώρες κι ένα τέταρτο η βόλτα. 'Οχι κι άσχημα. Σκόπευα να κάνω ένα μικρό τρέξιμο την Τρίτη κι ένα ποδήλατο την Τετάρτη. Αλλά όπως το βλέπω μόνο ένα τρέξιμο την Τετάρτη θα κάνω. Καλύτερα να είμαι ξεκούραστος την Κυριακή στον αγώνα.

Στην τελική ευθεία

2009-09-17T22:34:00.000+03:00

Σήμερα παρέλαβα τα νούμερα του αγώνα. Όπως ήταν προγραμματισμένο εστάλησαν στις 14 του μήνα και στις 16 είχα το ειδοποιητήριο. Η Marie και ο Λεωνίδας διοργανωτές του Σχίνιαθλου νομίζω κάνουν πολύ σοβαρή δουλειά.

Είναι εντυπωσιακό πως ερασιτέχνες και χομπίστες κάνουν τόσο επαγγελματική δουλειά όταν οι "επαγγελματίες" τα θαλασσώνουν.

Κατά τ' άλλα έτρεξα άλλα 11 χλμ σήμερα στο βουνό. Παρά το ότι αυτή την εβδομάδα έχω τρέξει τα περισσότερα και δυσκολότερα χιλιόμετρα, μου βγαίνουν σχετικά εύκολα. Καλό σημάδι. Η μόνη μου αμφιβολία είναι για το γεγονός ότι έχω κάνει πολύ προπόνηση στο βουνό. Θα δούμε στον αγώνα τι θα γίνει. Αρχίζω ήδη να σκέφτομαι τις λεπτομέρειες. Πως θα γίνουν οι αλλαγές, που να κολυμπήσω κλπ. Έχω αρχίσει και γίνομαι ανυπόμονος για τον αγώνα. Η αλήθεια είναι ότι έχω αρχίσει ήδη τα σχέδια για τους επόμενους δυο μήνες. Ας μην τα πω όμως ακόμα, γιατί ως γνωστόν όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια οι θεοί γελάνε.

Χαμογελάστε, είναι μεταδοτικό

2009-09-16T22:05:00.000+03:00

και όχι μόνο χαμογελάστε, αλλά και αθληθείτε, κόψτε το τσιγάρο, αδυνατίστε κλπ κλπ.

Είναι όλα μεταδοτικά. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται αυτό το άρθρο των New York Times βασισμένο στην έρευνα δύο ερευνητών του Harvard. Η έρευνα βασίζεται σε στατιστική ανάλυση στοιχείων από την Framingham Heart Study, στοιχείων που έχουν να κάνουν με τη κοινωνική δικτύωση. Τάσεις για χαρά, αδυνάτισμα ή παχυσαρκία, υγιεινή ζωή κλπ φαίνεται πως επηρεάζονται από τον κοινωνικό περίγυρο και είναι κατά κάποιον τρόπο μεταδοτικά.

Τώρα θα πει κανείς σιγά το εύρημα. Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι αν βρίσκεσαι ανάμεσα σε μη καπνιστές στο τέλος θα κόψεις το τσιγάρο ή αν όλοι γύρω σου τρώνε περισσότερο στο τέλος θα καταλήξεις να τρως κι εσύ περισσότερο.

Η συγκεκριμένη έρευνα όμως έχει και κάποια όχι τόσο προφανή συμπεράσματα. Πρώτον όσο πιο κοινωνικά δικτυωμένος είναι κανείς τόσο περισσότερο χαρούμενος είναι. Ενώ είναι προφανές ότι αν κανείς είναι όλη μέρα ανάμεσα σε χαρούμενους ανθρώπους θα είναι πιο χαρούμενος, γιατί το απλό γεγονός ότι έχει περισσότερους φίλους να τον κάνει πιο χαρούμενο; Σας προτρέπω να διαβάσετε το άρθρο για να δείτε την ενδιαφέρουσα εξήγηση.

Δεύτερον. Όχι μόνο αν κάποιος κάνει παρέα με μη καπνιστές έχει περισσότερες πιθανότητες να κόψει το τσιγάρο (μπορεί κανείς να καταλάβει τις πρακτικές δυσκολίες του να καπνίζεις ανάμεσα σε μη καπνιστές), αλλά και το να έχει φίλους μη καπνιστές ακόμα και σε μεγάλη απόσταση (σε άλλη πόλη πχ) αυξάνει τη πιθανότητα του να κόψει το τσιγάρο. Αυτό το εύρημα, ότι δηλαδή οι φιλίες ακόμα και από μεγάλη απόσταση επηρεάζουν είναι πολύ ενδιαφέρον. Και αυτό γιατί εξηγεί πως τόσος κόσμος όπως εγώ βρήκαμε και κάναμε φιλίες και κοινότητες στο διαδίκτυο με αντικείμενο την ποδηλασία το τρέξιμο κλπ και πως αυτές επηρεάζουν την ζωή μας αλλά και των κοντινών μας ανθρώπων.

Ακόμα πιό ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι όχι μόνο επηρεαζόμαστε από τους φίλους μας αλλά και από τους φίλους τους. Δηλαδή η επιρροή μπορεί να παραλείψει έναν σύνδεσμο και να εμφανιστεί στον επόμενο!

Με απλά λόγια αν θέλετε να αρχίσετε το τρίαθλο συστήστε το blog μου σε κάποιον φίλο σας!

Τελευταία εβδομάδα

2009-09-16T20:46:00.000+03:00

...προπονήσεων. Η μάλλον προτελευταία. Γιατί η επόμενη μπορεί να είναι εβδομάδα ξεκούρασης αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχω προπονήσεις. Απλά θα είναι μικρές.

Πάντως αυτή είναι η τελευταία εβδομάδα που μπορώ να βάλω μεγάλο όγκο. Και σε συνδυασμό με την προηγούμενη εβδομάδα "αναγκαστικής ξεκούρασης" άλλο που δεν ήθελα. Το Σάββατο λοιπόν έτρεξα 12 χλμ στο βουνό, την Κυριακή έκανα 40 χλμ ΜΤΒ και χθες άλλα 8 χλμ στο βουνό σχεδόν αποκλειστικά μονοπάτι.

Βέβαια το βουνό δεν ταιριάζει και πολύ με αυτό που θα αγωνιστώ αλλά το βασικό για μένα είναι να διασκεδάζω στην προπόνηση.

Δευτέρα και Τετάρτη βέβαια από 1,5 χλμ κολύμπι. Της Δευτέρας ήταν λίγο αργό. Νομίζω ότι μια εβδομάδα έξω από το νερό είναι πολύ. Είναι αυτό που λένε στα βιβλία, χάνεις το "feel of the water". Σήμερα όμως ήταν το πιο γρήγορο μου.

Η πιό κουραστική εβδομάδα

2009-09-11T23:21:00.000+03:00

Μία σχεδόν εβδομάδα έχω να γράψω. Ακόμα χειρότερα, έχω να προπονηθώ από την Δευτέρα. Αιτία επαγγελματικές υποχρεώσεις. Ένα συνέδριο στο οποίο συμμετείχα με ξεθέωσε. Φαΐ και μπλά μπλά όλη μέρα με κούρασαν. Αύριο ξεκούραση στο βουνό όπως και το προηγούμενο Σάββατο με ΜΤΒ και τρέξιμο.

Σε ένα άλλο θέμα. Κοιτάζοντας το google analytics είδα ότι είχα και τις πρώτες επισκέψεις από αναζητήσεις σε search engines. 'Ετσι είδα ότι στην αναζήτηση για σχίνιαθλο βγαίνω τέταρτο link! Για φαντάσου. Ελπίζω να προσφέρω καλές πληροφορίες σε όσους φίλους τους βγάλουν εδώ τα κύματα του google.

Agile

2009-09-05T11:39:00.000+03:00

Η Agile είναι μια μεθοδολογία για software development που βασίζεται στην ευελιξία και την προσαρμοστικότητα, σεβόμενη βέβαια βασικές αρχές. Έρχεται σε αντίθεση με τη κλασσική μέθοδο waterfall όπου όλα πρέπει να σχεδιαστούν από πρίν και να υλοποιηθούν όπως σχεδιάστηκαν.

Κάπως έτσι είναι και με τα προγράμματα προπόνησης. Καλά και άγια αλλά αν δεν είσαι επαγγελματίας αθλητής δύσκολο να εφαρμοστούν. Στην πράξη πρέπει να είσαι αρκετά ευέλικτος και να τα προσαρμόζεις στις εκάστοτε ανάγκες της οικογενειακής και επαγγελματικής σου ζωής σεβόμενος τις βασικές αρχές. Αυτό από μόνο του βέβαια είναι μια τέχνη. Το βιβλίο Training Plans for Multisport athletes είναι από τα λίγα που έχω διαβάσει και είναι "χαλαρό". Σε εμπνέει να είσαι ευέλικτος.

Σήμερα λόγω αλλαγής του προγράμματος από την υπόλοιπη οικογένεια αναγκάστηκα να βγώ για brick στο βουνό. Μιάμιση ώρα ΜΤΒ και αμέσως 30' τρέξιμο. Το μέτρησα σαν brick έντασης. Κατεβαίνοντας το βουνό προσπάθησα να το ζορίσω και πήγαινα γρήγορα στον μεγάλο δίσκο. Δεν ήθελα να με βρει ξεκούραστο το τρέξιμο. Με το που άρχισα το τρέξιμο και βρήκα ανηφόρα τα πόδια σφίξανε λίγο. 'Αλλο πράγμα η ανηφόρα. Ευτυχώς μετά από 500 μέτρα βρήκα το ρυθμό μου.

Νιώθω λίγο σαν μαθητευόμενος μάγος.

Ο κύβος ερίφθη

2009-09-04T19:44:00.000+03:00

Χθες Πέμπτη έκανα ένα χαλαρό τρέξιμο στο βουνό. Όλα καλά. Έβγαλα 9 χλμ άνετα.

Σήμερα έκανα τη δήλωση συμμετοχής. Για τον ψυχοβγάλτη!

Ευτυχώς γλυτώσαμε τις εκλογές. Γιατί όταν άκουσα ότι πάμε για εκλογές με έλουσε κρύος ιδρώτας. Ευτυχώς τη γλυτώσαμε. Δυστυχώς άλλοι αγώνες όπως ο ROUT και ο X-POROS έπρεπε να μετατεθούν. Αυτοί οι πολιτικοί δεν μας αφήνουν σε ησυχία ούτε στους αγώνες μας. Ας μην πω τίποτα παραπάνω.

Βέβαια με αυτές τις χρονικές μεταθέσεις ίσως να αρχίσουν να μου μπαίνουν κι άλλες κακές ιδέες. :)

Τρεις εβδομάδες έμειναν.

Μια βόλτα με φεγγάρι

2009-09-01T23:16:00.000+03:00

Όπως το προγραμμάτισα, βγήκα σήμερα για μια χαλαρή βόλτα στο Σέιχ Σου με ΜΤΒ.

Πιάστηκα με κάτι στη δουλειά και καθυστέρησα, οπότε στο κατέβασμα με έπιασε η νύχτα για τα καλά. Είχα ξεχάσει πόσο όμορφο είναι το βουνό τη νύχτα. Ησυχία. Τα φώτα της πόλης φαίνονται πολύ μακρινά. Σε μια στροφή όπως κατέβαινα πέτυχα και μια γυναικεία ομάδα χάντμπολ. Καθόντουσαν στην άκρη του δασικού στο πρανές απέναντι από το φεγγάρι. Ευπρόσδεκτη αλλαγή στην ερημιά. Χαιρέτησα και συνέχισα. 25 χιλιόμετρα.

Είναι ωραίες οι νυχτερινές βόλτες. Θα ψάξω για τα φώτα μου να τα φορτίσω.

Σχίνιαθλο, Το πρόγραμμα προπόνησης μου

2009-08-31T20:37:00.000+03:00

Όταν αποφάσισα αν τρέξω το Σχίνιαθλο, επειδή ήμουν πολύ ανασφαλής για το αν θα τα καταφέρω, ξεκίνησα κάνοντας ένα τεστ. Έτρεξα ένα περίπου σπριντ τρίαθλο μόνος μου. Μάλλον ανορθόδοξο γι αρχή αλλά τι να κάνουμε. Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά. Κολύμπησα 500 μέτρα σε κάτι παραπάνω από 10 λεπτά, ποδηλάτησα 24 χλμ σε 48 λεπτά και μετά έτρεξα 4.5 χλμ σε 30 λεπτά. Όλα αυτά όχι σε ρυθμό αγώνα αλλά συγκρατημένα.

Μετά το τεστ ενθουσιάστηκα. Πήρα την απόφαση να κατέβω στο σπριντ. Το συζητούσα με τον Αλέξη και έλεγα ότι καλά θα ήταν να πήγαινα και στον ψυχοβγάλτη αλλά 20 χλμ τρέξιμο σε 6 βδομάδες δεν το' χα. Τότε μου πε "Μα είναι 15χλμ το τρέξιμο".

Εκείνη τη στιγμή πάρθηκε η απόφαση. Στόχος σίγουρος το σπριντ, προπόνηση για τον ψυχοβγάλτη και βλέπουμε.

Ο ψυχοβγάλτης είναι 1.5 χλμ κολύμπι, 60 χλμ ποδήλατο και 15 χλμ το τρέξιμο. Άνοιξα το βιβλίο Training Plans for Multisport athletes και άρχισα να ψάχνω. Καθώς ο ψυχοβγάλτης στέκεται ανάμεσα στο Ολυμπιακό και το Half-Ironman κοίταξα αυτά τα προγράμματα. Είχε ένα για Ολυμπιακό σε 6 εβδομάδες το οποίο μου φάνηκε εξαιρετικά εύκολο έως αστείο. Καλό σημάδι. Μετά πήγα στο Half σε 12 βδομάδες. Αυτό μάλιστα. Έως 10 ώρες ανά βδομάδα η δυσκολότερη εβδομάδα. Κάτι τέτοιο θα προσάρμοζα. Κι έτσι έφθασα εδώ.

Δευτέρα - Τετάρτη - Παρασκευή κολύμπι. 1.5-2.0 χλμ. Φροντίζω το 1.5 χλμ να είναι συνεχόμενο για να συνηθίσω την απόσταση. Δεν κάνω drills γιατί τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος τι να κάνω για να γίνω ταχύτερος οπότε μένω σε αυτά που ξέρω και απλά εξοικειώνομαι με την απόσταση.

Τρίτη - Πέμπτη τρέξιμο στο βουνό. Τρίτη σε μονοπάτι και πέμπτη σε δασικό. Τρέχω στο βουνό γιατί στο βουνό μου αρέσει. Σκόπευα της τρίτης να είναι πιο δυνατό και της πέμπτης χαλαρό με κάποια intervals γρήγορα, αλλά δυστυχώς την τελευταία Πέμπτη ενθουσιάστηκα πήγα για ρεκόρ, και την άλλη μέρα ένοιωσα το πρώτο ανεπαίσθητο τσίμπημα στο γόνατο. Ο λόγος που έβαλα τρέξιμο και τις δύο μέρες είναι ότι αυτό είναι το αδύνατο σημείο και θέλω να βελτιώσω.

Σάββατο brick. Το τελευταίο Σάββατο έκανα 25 χλμ ποδήλατο 11 χλμ τρέξιμο. Νομίζω είναι μεγαλύτερο από όσο θα έπρεπε (σύμφωνα τουλάχιστον με το βιβλίο) αλλά έπρεπε να δοκιμάσω να δω αν μπορώ να βγάλω τον ψυχοβγάλτη. Άτιμη ψυχολογία.

Κυριακή κάνω βασική αντοχή στο ποδήλατο με στροφάρισμα 90+ όπου μπορώ (δεν κάνω σε flat). Έφτασα 3 ώρες χθες.

Πάνω κάτω αυτό είναι. Προσπαθώ να μην ενθουσιάζομαι και φορτώνω, γιατί φοβάμαι τα γόνατα αλλά δεν το καταφέρνω πάντα. Η προπόνηση του Σαββάτου όμως με ανέβασε πάλι. Μετά το τσίμπημα στο γόνατο την Παρασκευή το πρωί, ξεκίνησα το σαββατιάτικο τρέξιμο μαγκωμένος, αφού είχα στροφάρει σαν τρελός στο ποδήλατο να το ζεστάνω. Έτρεξα με μικρό ταχύ βηματισμό σε χωμάτινο και ελαφρώς αμμώδες τερέν στην παραθαλάσσια περιοχή του ποταμού Επανωμής. 11 χλμ σε ρυθμό 6.5 λεπτά ανά χλμ και το γόνατο δεν έκανε κίχ. Ευτυχώς. Μετά βέβαια τα πόδια ψηλά και πάγος στα γόνατα για τον φόβο των Ιουδαίων.

Έπιασα 8,5 ώρες την προηγούμενη εβδομάδα. Καλά είναι.

Αυτή τη βδομάδα λέω να συγκρατηθώ. Έχω αρχίσει να νιώθω και την κούραση. Τέταρτη εβδομάδα άλλωστε. Μάλλον το αυριανό τρέξιμο το κάνω χαλαρό ΜΤΒ. Το πρόβλημα είναι ότι και η άλλη βδομάδα είναι κουτσή λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Θα κάνω μετατροπές. Γιατί καλά τα λένε τα βιβλία αλλά η ζωή δεν πάει με κύκλους των 4 εβδομάδων.

Μέχρι τώρα καλά πάνε τα πράγματα. Ελπίζω τουλάχιστον. Αν προστατέψω τα γόνατα... το' χω.

Βουρ για τον ψυχοβγάλτη.

1, 2, 3, 4, εεε.. 4 μήπως το ξανάπα το 4;

2009-08-28T20:02:00.000+03:00

Review για το SportCount Chrono 100 (a summary in english at the end of the post)

Ένα πρόβλημα που ανακάλυψα όταν άρχισα να κολυμπάω σε πισίνα, είναι το πόσο εκνευριστικό είναι να μετράς στροφές. Δοκίμασα σε 5αδες σε 10δες και ό,τι άλλο μπορούσα να σκεφτώ, αλλά το να κολυμπάς και όλη την ώρα να σκέφτεσαι ένα νούμερο που όλο πάει να σου φύγει απ' το μυαλό ή προσπαθεί να αυξηθεί αυθαίρετα πρίν έρθει η ώρα του, μπορεί να σε τρελλάνει. Τουλάχιστον εμένα.

Έτσι κατέληξα να κολυμπάω με τον χρόνο. Τόσο περίπου θέλω για τα 100 μέτρα οπότε κατ' αναλογία έβγαζα την απόσταση.

Τώρα όμως που αποφάσισα να αγωνιστώ στην κολύμβηση (για το τρίαθλο πάντα) και πήρα το πράγμα στα σοβαρά (τρομάρα μου), ήθελα να ξέρω.

Σε πόσο χρόνο κάνω τα 1500 μέτρα;

Πάντως να μετρήσω μέχρι τα 30, αδύνατον!

Έτσι έψαξα και αγόρασα τό

SportCount Chrono 100 από εδώ. Το είχα σε 3 μέρες!

Είναι ένα μικρό χρονόμετρο που φοριέται στο δάκτυλο κι έτσι μπορείς να το χειριστείς με το ένα χέρι. Είναι πολύ βολικό. Σε κάθε στροφή πατάς το κουμπί και καταγράφεται η στροφή και ο χρόνος. Το συγκεκριμένο μοντέλο μάλιστα (το καλύτερο της σειράς) έχει μνήμη με τους χρόνους εκατό στροφών. Αυτό είναι πολύ χρήσιμο αν προσπαθείς να βελτιώσεις την ταχύτητα σου και θέλεις τους χρόνους των στροφών. Aλλά και αν κατά λάθος ξεχάσεις να πατήσεις το κουμπί σε κάποια στροφή, απλά βλέποντας τους χρόνους το καταλαβαίνεις, και έτσι μπορείς πάντα να υπολογίσεις την σωστή συνολική απόσταση. Δεν το έχω πολύ καιρό για να μπορώ να κρίνω την αξιοπιστία του αλλά φαίνεται καλοφτιαγμένο. Επιτέλους το μυαλό μου ελευθερώθηκε.

Και τα 1500 τα κάνω σε 32':30" :) (σε 25αρα πισίνα)

A quick summary in English.

If you are tired and frustrated by counting laps in the pool SportCount will make your life easier. Very easy operation, and you don't even feel it while swimming. Go for the top of the line model which can store lap times. Very handy if you try to improve your speed. Also if you forget to press the button on a lap, you can find it out when reviewing the lap times. So you can be sure both for the distance and the time. I really like it.

Επόμενος στόχος Σχίνιαθλο

2009-08-28T00:22:00.000+03:00

Στα προηγούμενα 5 χρόνια ασχολήθηκα με την ποδηλασία κυρίως. Από κάποια στιγμή και μετά όμως άρχισα να γλυκοκοιτάζω και το τρέξιμο. Η αλήθεια είναι πως αυτά τα δύο είναι ξαδελφάκια.

Η αφορμή για να αρχίσω να τρέχω ήταν κάποια ταξίδια στο εξωτερικό. Όπως και να το κάνεις το τρέξιμο βολεύει πολύ. Παίρνεις μαζί σου ένα ζευγάρι παπούτσια ένα σορτσάκι και όπου κι αν βρεθείς κάνεις μια ωραία βόλτα ξεδίνεις και βλέπεις και ωραία μέρη (σ' αυτή τη διάσταση θα αναφερθώ σε άλλο post). Έτσι κατέληξα να μπορώ να τρέχω με άνεση 5 χλμ στο βουνό. Και στο τρέξιμο το βουνό το προτιμώ.

Ε, αν κάνεις ποδήλατο και τρέχεις μετά δεν θέλει πολύ για να πάει το μυαλό σου στο πονηρό. Τρίαθλο. Εγγυημένος πόνος. Πολλές ενδορφίνες !

Το κολύμπι βέβαια είναι ένα πρόβλημα, γιατί αν δεν έχεις τεχνική (που δεν έχεις αν δεν είσαι κολυμβητής) αφρίζεις τα νερά χωρίς αποτέλεσμα. Ας είναι καλά το internet και πάλι, βρήκα πληροφορίες και τον τρόπο και έμαθα να κολυμπάω αξιοπρεπώς.

Κι έτσι φτάσαμε εδώ. Οι μεγαλύτερες αποστάσεις που έχω κάνει είναι 256 χλμ στο ποδήλατο (Αθήνα - Σπάρτη, Σπαρτακιάδα του 2007), 25 χλμ τρέξιμο σε βουνό, και 2,5 χλμ κολύμπι.

Συμπληρώνοντας λοιπόν αυτόν τον κύκλο των 5 ετών είπα να αρχίσω έναν καινούργιο με καινούργιους στόχους. Τι καλύτερο λοιπόν από ένα τρίαθλο. Κι αν είναι και κοντά χρονικά ακόμα καλύτερα (είναι που έβαλα και μερικά κιλά τους τελευταίους μήνες).

Σχίνιαθλο λοιπόν. 26-27 Σεπτεμβρίου. Την απόφαση την πήρα πριν δύο εβδομάδες, σκάρωσα ένα πρόγραμμα προπονήσεων με βάση το βιβλίο Training Plans for Multisport Athletes (για review επιφυλάσσομαι μετά τον αγώνα), και να 'μαι στην τρίτη εβδομάδα της προπόνησης. Νιώθω καταπληκτικά, τα χιλιόμετρα βγαίνουν και αν και σχεδίαζα να κάνω την μικρή απόσταση (sprint 750, 20, 5), έχουν αρχίσει και μου μπαίνουν πολύ κακές ιδέες.

Κάτι κουρασμένα παλικάρια

2009-08-27T00:05:00.000+03:00

Ταινία της Φίνος Φίλμ με πρωταγωνιστή τον αείμνηστο Λάμπρο Κωσταντάρα.

Υπόθεση: ένας νεανίζων πενηντάρης... κλπ κλπ

Ακόμα πενηντάρης δεν είμαι αλλά καμιά φορά μου θυμίζω τον ήρωα της ταινίας που δεν λέει να το βάλει κάτω.

Πέντε χρόνια πριν μην αντέχοντας το καθημερινό βάρος των σαράντα τσιγάρων και των τεσσάρων καφέδων μπροστά από έναν υπολογιστή αποφάσισα να κάνω κάτι. Έκοψα το τσιγάρο και άρχισα την ορεινή ποδηλασία. Η αρχή ήταν δύσκολη αλλά σιγά σιγά άλλαξα τη ζωή μου. Κατάφερα να κάνω πράγματα που ούτε θα φανταζόμουν ποτέ. 'Ελαβα μέρος σε πολλούς αγώνες ορεινής ποδηλασίας αλλά και ποδηλασίας δρόμου γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους και πολλά πανέμορφα μέρη της ελλάδας.

Σύμμαχος μου εκτός από την οικογένεια μου το Internet. Με τις αμέτρητες πληροφορίες, τις κοινότητες, τις ιστορίες άλλων ανθρώπων από όλο τον κόσμο που κάποια μέρα αποφάσισαν να ψάξουν τα όρια τους για να ανακαλύψουν ότι τελικά είναι πολύ μεγάλα.

Σήμερα κλείνω πέντε χρόνια από εκείνη την ημέρα και αποφασίζω να επιστρέψω την χάρη. Ξεκινάω το blog με σκοπό να καταγράψω τις σκέψεις μου τις καινούργιες περιπέτειες και εμπειρίες. Και ίσως κάποιος άλλος να ωφεληθεί όπως εγώ...